میم واو سین

حاجی واشنگتن

2011-11-03T17:55:00.001+03:30

آئین چراغ خاموشی نیست، قربانی خوف مرگ ندارد، مقدر است. بیهوده پروار شدی، كمتر چریده بودی بیشتر می‌ماندی، چه پاكیزه است كفنت، این پوستین سفید حنابسته، قربانی، عید قربان مبارك، دلم سخت گرفته، دریغ از یك گوش مطمئن، به تو اعتماد می‌كنم همصحبت. چون مجلس، مجلس قربانی است و پایان سخن وقت ذبح تو، چه شبیه چشم‌های تو به چشم‌های دخترم، مهرالنساء، ذبح تو سخته برای من

SIX RIBBONS

2010-09-18T02:23:00.001+04:30

بالاخره تمام شد اين گزارش 243 صفحه‌اي. ساعت دقيقن 2 نيمه شب است. سيگار آخر شب‌ام را هم کنار پنجره آشپزخانه کشيده‌ام. باور کن پنجره را خوب باز کرده‌ بودم، محض احتباط کولر را هم روي دور تند گذاشتم تا دود سيگار از پنجره آشپزخانه خوب بيرون برود.
راستش وقتي توي هال داشتي تلويزيون نگاه مي‌کردي، من داشتم سيکس ريبون گوش مي‌دادم. الان هم گوش مي دهم:
If I where a minstrel
I'd sing you six love songs to tell the whole world of the love that we share
آهنگ من را برد به کودکي. در برابر باد. تو آن روزها نبوده‌اي لابد. جاناتان گرت را هم نمي‌شناسي. اما من تمام اين آهنگ را مو به مو يادم هست. مگر مي‌شود آدم يادش برود آرزوهاي دوران بچه‌گي را که به هم مي بافت که بزرگ مي شوم و من هم مثل جاناتان با مري ملوين خودم آشنا مي‌شوم و مبارزه خواهم کرد با تمام کت قرمزهاي لعنتي. مگر اين آهنگ امشب دست از سر من بر مي دارد:
If I where a merchant
I'd bring you six diamonds with six blood red roses for my love to wear
صداي نفس‌هاي تو از اتاق خواب مي‌آيد و من همچنان گزارش مي‌نويسم تا بشود 243 صفحه تا بنويسم تمام فکرهايم را وقتي اين گزارش لعنتي را مي‌نوشتم تا بشود243 صفحه. و گوش دادن به اين آهنگ :
But I am a simple man a poor common farmer
So take my six ribbons to tie back your hair
Yellow and brown, blue as the sky, red as my blood, green as your eye.
خسته‌ام. کت قرمزها زياد شده‌اند. فردا شايد برايت شش تا کش رنگي خريدم.

2010-05-24T10:24:00.001+04:30

و اين هم بشود آن آخرين پستي که قرارمان بود. بماند و ما که مي‌مانيم و صبر مي‌کنيم تا روزي که ... اگه گفتي؟ آره مرد، هنوز هم من منتظر يک خبر خوب‌ام. فقط موهاي بيش‌تري سفيد شده و حفره‌هاي ريه‌هاي‌ام کمي گشادتر شده و سرفه‌هاي‌ام از کوچه‌ي باريک‌تري مي‌آيند. وگرنه يک خبر خوب هميشه يک خبر خوب مي‌ماند. هر چه ديرتر باشد ما احمق‌ها فکر مي‌کنيم که کارگردان آدم «مال»تري است. از وقتي يادم هست، بهار هميشه از پله‌هاي اردي‌بهشت پايين مي‌رفت و ناگهان پاييز مي‌شد تا من نخواهم يادم بيافتد که بهار کدام سال آن هجوم واقع شد. گويي پاي همان پله‌هايي که من فقط بالا رفتن از آن را دوست داشتم و وقتي پشت سر تو بالا مي‌رفتم يا مي‌آمدم چهار ستون‌ام مي‌لرزيد که مبادا زن ببيند و فکر بدي بکند و ... تا روزي که کلاه‌ام تدبيري در کار کرد که هر چه فکر بدتري بکند، به پاي بدي واقعيت مثل زهرمار زنده‌گي تازه مشترک شده‌ي ما که نمي‌رسد. لااقل حق فکر کردن که دارد بدبخت. شب‌هايي که او هم بود و باز تو نمي‌ترسيدي و من هميشه مي‌ترسيدم و زنده‌گي رونق داشت و من تمام دغدغه‌ام اين بود که فردا صبح بالاي صفحه‌ي تقويم‌ام چند ستاره خواهم گذاشت يا عصر حاشا کنم که اصلن يادم نيست چه کسي حمله کرد و من از خواب پريدم ناگهان. خيلي «حااااال» مي‌داد. سر چند ستاره بودن‌اش با خودم دعوا مي‌کردم. آن تقويم را درون گاو صندوقي گذاشته‌ام و گاوصندوق را درون چيزي مثل «کرگدن‌صندوق» که مبادا کسي قبل از آن خبر خوب، يک روز بيايد و ستاره‌ها را بشمارد و «فاش» بشويم و حساب پس بدهيم و احساس خيلي دروغين شرم‌ساري ارايه کنيم و همه‌ي آن‌چه که امروز حول تو مي‌چرخد واقع بشود و من فقط ناظر بيروني باشم و ديگران هم که فهميده‌اند چه هيولايي بوده‌ام من و تو بي‌خبر. تازه هيچ‌کس نمي‌داند وسط زمستان آن سال چند ستاره آفريديم. شد رمز عبوري که وقتي مي‌زدي، ستاره نشان مي‌داد. بيا با هم بخنديم عسل. تنها بخنديم که چه شود؟ بخنديم که يار مرا، يار مرا، عشق به بازار مرا! بخنديم که هر چه‌قدر هم مجنون نباشي، هر روز از سر کوي ليلي کسي رد مي‌شوي تا به خانه‌ات برسي. بخنديم که ما چه‌قدر شبيه هم نيستيم و چه‌قدر از هم دور مي‌شويم و يک بار هم نگفتي آخر که تحمل مي‌کني يا راست‌اش را مي‌گويي. حکايت قشنگي بود. اصلن تا همين چند وقت پيش يک راز هم بود. يادت که نرفته؟ رازي که نسخه‌ي ديگري از آن وجود ندارد که حالا مثلن چه شود. چهار سال پيش بود تقريبن. از روي آيينه استنباط کردم که: احتمالاً آدم‌ها از آن‌چه كه فكرش را مي‌كنيم از ما دورترند. هنوز احتمالن‌اش را مي‌گفتم. «تلخ‌تر از اين هم شايد» تلخ مثل يک «عشق تنبل» که هيچ وقت نخواست خودش را تکاني بدهد يا از من شنيده باش که دعا مي‌کنم تو را:
هر که گويد که خلاص‌اش ده ز عشق
آن دعا از آسمان مردود باد
تا ببينيم زور کدام‌مان بيش‌تر است. البته ما که مي‌دانيم زور صبر از همه چيز بيش‌تر است و تا يادم نرفته از قول صاحب رساله‌ي صد فرمان عرض کنم که فرمان صد + سي و هفت‌ام‌ش چنين مي‌گويد: «بغل کنيد هم‌ديگر را؛ سرايت نمي‌کند.» خوب گفته‌است الحق.

2010-04-28T02:10:00.002+04:30

يادم نيست کجا خواندم که نوشته بود اتفاق‌هاي تأثيرگذار در زنده‌گي هر کس دو بار تکرار مي‌شود بار اول به صورت تراژدي بار دوم به صورت کمدي. بار اولش را خوب به‌ياد دارم. همان سالي بود که براي کنکور مي‌خواندم يا شايد هم يک‌سالي مانده بود به کنکور. يکي از همان بعد ازظهرهاي تابستان که مردهاي فاميل مردسالارانه هندوانه قاچ مي‌کردند و بوي سيگار و عرق‌سگي استکان‌هاي‌شان از زير در بسته هم‌راه باد کولر بيرون مي آمد. همان‌جا پشت در که بودم و باد خنک که به پنجه‌هاي‌ام مي خورد اتفاق تراژيک را شنيدم. تمام و کمال به واضح‌ترين شکل ممکن.
روزهاي سختي را گذرانديم تا باورشان شد حرف آن روزشان اشتباه بوده.
اما امشب که باز اتفاق افتاد، حتا واضح‌تر از دفعه‌ي قبل ديگر براي‌ام کمدي شده بود. خنديدم به حماقت تاريک مغز مردسالار.

2010-03-02T23:18:00.002+03:30

حظ وافری بردیم امروز از برای تو دهنی زدن به یک احمق که یکسال و اندی خون به جگرمان آورد. چه کیفی داشت وقتی زور می زد برای راضی کردنم و من از بیخ و بن می بریدم تمام ارتباط هایم را. خیلی وقت بود که لازم داشت یکی محکم بخواباند در گوشش.

2010-02-26T23:51:00.001+03:30

امان از جمعه ای که فردایش تولدت باشد و کلی کار عقب مانده داشته باشی و تمام طول روز از بی حوصله گی تراوین بازی کرده باشی. شب که می رسد دنیا آوار شود روب سرت که بی فایده ترین آدم روی زمینی

2010-02-19T12:19:00.001+03:30

دست‌هاي من است. با تمام وجود حس‌اش مي‌کنم. امضا مي‌دهم براي تمام خنده‌هاي آينده‌ات، براي تمام آرزوهاي فردايت، براي فراموشي تمام ناراحتي‌هاي امروزت و براي پايان تمام ترس‌هايت. شاهدم، همان شاخه گل مريم که جوان‌ترين گلبرگ‌اش با تمام کنجکاوي کودکانه‌اش سرک مي‌کشد ميان‌کاغذهايم. هميشه عطر مريم را به خاطر خواهم آورد براي هر کدام از خنده‌هايت. دست هاي من هميشه مي‌لرزند. به شهادت تمام ليوان‌هاي يک بار مصرف بستني، اما گل مريم شاهد است که امروز دست‌هايم قرص و محکم سند زدند همه وجودم را به نامت.
خورشيد آرزوهاي من، از فردا گرم‌تر بتاب
بيمار خنده‌هاي تو ام، از فردا بيش‌تر بخند

2010-02-18T14:38:00.000+03:30

2009-12-24T02:30:00.000+03:30

دارم تو مخ‌ام دنبال آخرين متني مي‌گردم كه قراره برينم اين‌جا.
كه چي؟ سينا بمونه و من‌اش.

2009-12-22T15:10:00.003+03:30

براي نوشتن اين چند خط نيمي از ماه صبر كردم كه خودم هم متوهم نشوم كه شايد روز تولد مي‌تواند روز مهمي باشد. بعضي‌ها هرگز روز تولدت را فراموش نمي‌كنند. آن‌ها نمي‌دانند چه‌قدر مي‌توانند مهم باشند. هم خودشان و هم عمل‌كردشان. بعضي‌ها كه هميشه روز تولدشان را به ياد داري، هميشه فراموش‌ات مي‌كنند. خودشان آن‌قدر مهم هستند كه اين فراموش كردن‌شان مهم نيست. بعضي‌ها هم همان به‌تر كه فراموش كنند. راحت‌تريم.

حرف من سر آن‌هايي است كه بايد فراموش مي‌كردند و نكردند. بالاخره با زنگي، پيامي، اي‌ميلي چيزي يك جور حالي‌ات مي‌كنند كه تولدت بخورد توي سرت. كه يعني زخم‌ات را جلوتر بياور تا كمي نمك بپاشم روي‌اش. باز هم دم‌شان گرم اما تا كي؟

كه حضرت فرمود:

خيره ميا خيره مرو جانب بازار جهان

ز آنک در اين بيع و شري اين ندهي آن نبري

اصلن من نمي‌خواستم يادم بيايد كه ما با هم دوست بوديم و لابد طبق قاعده هنوز هم هستيم. حالا كه يادم آمد، يك سال فرصت داريم تا فكر كنيم و به اين نتيجه برسيم كه فراموشي خيلي مرض شيريني است. حالا كه همه چيز تمام شده و اتفاقن تمام آن «همه چيز» منهاي يك چيز دارد خوب پيش مي‌رود، چرا اموات‌مان را از قبور درمي‌آوريم و جلوي آفتاب پهن مي‌كنيم؟ عزيز من! تمام شد. عزت‌ات محفوظ تا ابد. خودت كه مي‌داني.

ضمنن اين من بودم كه پست نهادم. سينا نبود. محض رفع سوءتفاهماتي كه هنوز پيش نيامده‌اند!

2009-11-06T01:52:00.002+03:30

خوب است که آدم بعضی وقت ها به خودش قولی بدهد. سال ها بعد که به آرزویش رسید آرام گوشه ای بنشیند و با افتخار صفحه اول را ورق بزند و با صدای بلند بخواند تقدیم به یگانه ترین یار برای رسیدن به آرزویش

2009-10-24T01:46:00.002+03:30

خدایا ممنون
همه چیز عالی بود. امشب به تک تک افراد خانواده افتخار کردم
خورشید هم تمام قد می درخشید

ما رفتیم به سوی خورشید خانم

2009-10-23T19:23:00.002+03:30

دندان عقل

2009-10-21T22:28:00.002+03:30

می گویند قدیم ها که علف خوار بوده ایم داشتن چهار تا دندان آسیا ضروری بوده اما این روزها که گوشت می لمبانیم انگار که دیگر احتیاجی به این دندان ها نداریم
من اما اگر دندان عقل نداشتم شاید هیچ چیز نداشتم. راستش همه چیز از آن دندان عقل شروع شد که با الواتور مستقیم به جانش افتادند.
می گفت چشم شوخش با طره سیاهش من دم دهم فلان را تو در ربا کلاهش

متروپلی تن

2009-10-16T19:13:00.002+03:30

از این که تو را رسوب کرده می انگارند شاکی هستی. انگار همه کار درستی کرده اند که به این در و آن در زده اند تا چنگ بیندازند به دیواری پر زرق و برق تر از دیوار تو. اما تو خیالت راحت باشد که کار درست را تو کرده ای. چند سال که بگذرد شاید کم کم اصل موضوع دست شان بیاید که ای دل غافل ما کجای زمان ایستاده بودیم و دل به چه اسم و رسم های غیر خودی خوش کرده بودیم. آن روزها نشان شان می دهی تصور از رسوب کردن تو اشتباه آن ها بود.
اما این را از یاد نبر والا رسوب کردنت به ته رودخانه اوز حتمی است.

2009-10-15T00:36:00.001+03:30

.سیب که خوب رسیده باشد خودش از درخت خواهد افتاد. هنر این است که نگذاری روی زمین بگندد

2009-10-12T23:28:00.002+03:30

چه قدر کیف می دهد آدم کارش را خوب تمام کرده باشد و کلی خسته باشد و بی مسواک زدن خوابش ببرد تا صبح فردا.

پدر اما از فرهنگ مهم تر است

2009-10-11T00:58:00.000+03:30

اشک رازیست
لبخند رازیست
اشک آن شب لبخند عشقم بود
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چونان که ببینی
یا چیزی چونان که بدانی
من درد مشترکم
مرا فریاد کن
درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تورا دریافته ام
با لبانت برای همه ی لبها سخن گفته ام
و دستهایت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال عاشقترین زندگان بودند
دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست
ای دیر یافته با تو سخن میگویم
بسان ابر که با طوفان
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل
سخن می گویم زیرا من ریشه های تورا دریافته ام
زیرا صدای من با صدای تو آشناست ...
احمد شاملو

این هم بماند یادگاری از این روزهای بی فرهنگی یا شاید هم فرهنگی

2009-10-10T18:01:00.001+03:30

بماند یادگاری

2009-09-30T20:47:00.000+03:30

سلطان و شبان

2009-09-22T22:52:00.001+03:30

قدیم‌ها برای چیزی برای نوشتن پیدا نمی کردم، بی‌مقدمه می رفتم سراغ خاطراتی که چند روز است با آن‌ها گذرانده‌ام. ام‌شب هم همین بساط است. چند روز است مدام به سلطان و شبان فکر می‌کنم. همان سریال مهدی هاشمی. آهنگ سازش بابک بیات بود. یکی از آن خاطرات کودکی شصتی هاست.

2009-09-20T22:07:00.000+04:30

تنها یک آهنگ از بارش مانجو لازم است تا بار هم سراغ وبلاگ فراموش شده‌ی دوران نه چندان دور بیندازم. چند بار آرشیو را بالا پایین کنم تا بدانم چه کار خوبی بود هر از گاهی نوشتن از ته دل. این آشفته بازاری دل و دماغ چند سال پیش و آرزوهای‌اش را از من گرفته است. اما دلیل نمی‌شود. می خواهم رنگ و لعابی بدهم در و دیوار این‌جا را. تا شاید باز هم دل‌ام خواست و نوشتم. این خبر را بدهم که .... بعله. داریم به پیست دوچرخه سواری نزدیک می‌شویم.

2009-06-09T13:03:00.000+04:30

...گرايان در تمام نقاط دنيا يافت مي‌شوند. عين كلاغ. اما اغلب در ميان شكارهاي‌شان به‌صورت مخفيانه و انگل زنده‌گي مي‌كنند. بسيار مهاجم و خطرناك‌اند و گونه‌ي جهش‌يافته‌ي آن‌ها گروه فشار يا ... گرايان تندرو ناميده مي‌شود. چون سريع مي‌دوند و به‌راحتي از درخت بالا مي‌روند. آرواره‌هاي قوي دارند و پنجه‌هاي آنان در حالت حمله و دفاع از ناخن‌هاي باز بهره مي‌برد. عمومن ديده شده‌است كه به‌صورت گروهي به شكار مي‌روند و مسلح به سلاح ... هستند. در صورت روبه‌رو شدن با چنين گونه‌يي بايد هر چه سريع‌تر تلاش كنيد از محل دور شويد. چون نه به عنوان شكار مي‌توان به آن‌ها نگاه كرد و نه گوشت و پوست و استخوان‌شان به درد لاش‌خورها مي‌خورد. اما به راحتي ذهن‌تان را مي‌خوانند و حتا به‌خاطر سكوت متهم‌تان مي‌كنند. بوي بدي مي‌دهند كه آخرين بار ممكن است در مستراح پمپ بنزين متروكه به مشام‌تان خورده‌باشد. بله، در صورت روبه‌رو شدن با چنين گونه‌يي بايد هر چه سريع‌تر تلاش كنيد از محل دور شويد. همان كاري كه من امروز در ايست‌گاه تاكسي كردم.

از عبارت به فلاني راي دهيد بدم مي‌آيد ولي بني جمالي از اوتاد است

2009-06-07T11:55:00.002+04:30

خواب و بيدار
دکتر احمد بني جمالي
خواب مي بينم؛ خرداد 1390 است و دولت اصلاح طلب برسرکار. مدافع نشريات مستقل است و پشتيبان نهادها و آزادي هاي مدني، اما در بر همان پاشنه مي چرخد. روزنامه هاي جديد مي آيند و توقيف مي شوند. در تحريريه مطبوعات دم غروب 10 نفر صفحات لايي و رويي را کنترل مي کنند تا بهانه يي براي تعطيلي به دست ندهند. فعاليت سياسي پرهزينه است و احزاب اصلاح طلب دربه در دنبال گرفتن مجوز براي ميتينگ و نشريه. نهادهاي مدني، صنفي و دانشجويي جاني گرفته اما تحت فشارند. بحث حقوق زنان، قانون خانواده و رفع تبعيض داغ است اما بي انجام. استقلال گروه هاي علمي در دانشگاه ها با مقاومت روبه روست. دادگاه مطبوعات و فعالان سياسي پرمشتري است و کانديداهاي مجلس همچنان بايد از فيلتر نظارت استصوابي بگذرند. از خواب مي پرم و تقويم را نگاه مي کنم. خرداد 88 است و چند روزي مانده به انتخابات.
پرده دوم
ارديبهشت 1384 است و فعاليت هاي انتخاباتي شدت گرفته، اوضاع خوب نيست. دولت خاتمي آخرين زورهايش را مي زند. اصلاح طلبان نمي توانند يا نمي خواهند به ائتلاف برسند. طبقه متوسط شهري، دانشجويان و روشنفکران خسته اند و بريده، فکر مي کنند اصلاح طلبان بر سر عهدي که با آنها بسته بودند نمانده و فرصت سوزي کرده اند. از اعوجاج و دفرمه شدن ايده ها و خواست هاي مرکزي خود «دموکراسي و جامعه مدني» کلافه اند و مي خواهند با قهرکردن و نيامدن پاي صندوق نشان دهند ماه عسل شان با هيچ شخص و گروهي ابدي نيست.در اين وانفسا نشسته ام کتابي در جامعه شناسي سياسي ايران را مي خوانم. از فرصت هاي اصلاحي از دست رفته در تاريخ معاصر مي گويد و از مصائب حداکثرخواهي. از اينکه دموکراسي را بايد از آسمان تئوري ها و ايده هاي استعلايي پايين آورد و روي زمين سفت ساختارها و روابط قدرت پيش برد. که نمي شود تا قيام قيامت در انتظار منازعه فيصله بخش تجدد با سنت و فتح شکوهمند، مباني فلسفي دموکراسي ماند و تا آن وقت قدم از قدم برنداشت. نوشته در جامعه يي چون ايران فعاليت سياسي پرهزينه است و فرصت کنش اجتماعي و عمل اصلاحي اندک. پس بايد به گردن ثانيه ها آويخت و هر منفذ و مجرايي را امکاني دانست براي به صحنه آوردن جامعه مدني و پيش کشيدن مطالبات تاريخي خود. نوشته در نظام هاي سياسي در حال گذار که به تناوب ميان اشکالي از اقتدارگرايي و دموکراسي نوسان مي کنند، بايد همين صورت بندي هاي نابالغ و کم جان نهادها و فرآيندهاي انتخابي را غنيمت دانست و در متن آنها کار کرد، که تنها راه بالغ شدن دموکراسي، فراهم کردن مجالي هرچند اندک براي زندگي و رشد پرمشقت همين نهادهاست و هيچ راه حل فوري و فوتي هم در کار نيست. به ياد دوره هشت ساله اصلاحات مي افتم، به ياد فرصت هاي از دست رفته، روزنامه هاي توقيفي، هزينه هاي پرداخت شده، محدوديت ها و محکوميت ها، لوايح معطل مانده و ...خستگي و سرخوردگي اما مجال نمي دهد به طرف ديگر قضيه هم فکر کنيم. به خيل روزنامه هاي مستقلي که در اين سال ها مجال ظهور يافتند، به فعاليت سياسي که هرچند پرهزينه بود اما شکل گرفت. به آگاهي سياسي منتشري که طبقه متوسط شهري را به انسجامي هرچند شکننده رساند، به لوايح معطلي که اساساً امکان بروز يافت و به نيروي اجتماعي که نمايندگان خود را از ميان نظارت استصوابي عبور داد و بر صندلي هاي مجلس نشاند.
خرداد 84 است و گرما کلافه مان مي کند. مردد و پراکنده ايم. به هاشمي هم حاضر نيستيم راي بدهيم. دوستش نداريم يا لابد او را از جنس دموکراسي و جامعه مدني نمي دانيم، اينکه با اصلاحات اقتصادي اش زمينه اجتماعي دوم خرداد را فراهم کرده هم به ما مربوط نيست، بلد نيستيم نيروها و بازيگران سياسي را در داخل چشم اندازها و روندهاي تاريخي و نقشي که در اين روندها مي توانند بازي کنند، ببينيم و قيمت بگذاريم؛ براي همين است که در وسط صحنه مردد و بلاتکليف مي مانيم.کار اما از کار گذشته و داريم وارد تيرماه مي شويم. بهار تهران هم دارد آخرين نفس هايش را مي کشد.
پرده سوم
فروردين 82 است و چندماهي مي شود که طرح پيشنهادي رساله ام را داده ام به گروه. کاري است انتقادي درباره يکي از شخصيت هاي ملي و اسطوره يي تاريخ معاصر. برخي ملاحظاتي دارند از جمله ميرحسين موسوي که اتفاقاً گرايش سياسي اش با چهره مورد نظر آشکارا متفاوت است.
حضوري دليل را مي پرسم، مي گويد؛ «مبادا لطمه و خدشه يي به جايگاه و خاطره آن شخصيت وارد شود.»هرگز تحت تاثير يا دلبسته آرا و نظراتش نبوده ام، ولي خاطره سلام هاي کوتاه و گذرايي که در راهروي باريک دانشکده علوم انساني تربيت مدرس با او داشته ام مطبوع و خوشايند است. نه کاريزمايي دارد و نه شور. فاصله يي توليد مي کند. با اين همه مواجهه با او حسي از صداقت و آرامش را انتقال مي دهد. دوستان دانشگاهي که طي اين سال ها روابط نزديک تري با او داشته اند، از شخصيت و سلامت نفس او مي گويند. به گمانم اين فضيلت هاي شخصي را نمي شود دست کم گرفت آن هم در اين وانفسا که دروغ، رياکاري و ابتذال سياسي سکه رايج شده و چه خسته و کلافه ايم همه ما از اين بازار. روشنفکر نيست و به آن تظاهر هم نمي کند اما دلبسته هنر و فرهنگ است. از زبانش بيشتر عدالت و رفاه مي شنويد تا دموکراسي و جامعه مدني. با اين همه مي گويد خود را متعهد به حفظ حقوق و کرامت افراد و حتي مخالفان سياسي اش مي داند. مسلمان معتقد و خوش رويي است که دل در گرو آرمان هاي انقلاب دارد اما زهدنمايي بلد نيست و مقدسات را هزينه مصارف سياسي روزانه نمي کند. نه برنامه يي براي اداره جهان دارد و نه ادعاي فتح قله هاي علم و تکنولوژي. سهم و جايگاه منطقي و مناسب ملت و کشورش را در نظام بين الملل جست وجو مي کند و از موضع عزت، متانت و احترام با ديگر کشورها سخن مي گويد. آدمي است که اجازه مي دهد از ديدنش بر صفحه تلويزيون کمي احساس رضايت کنيم. اينها ديگر نه به اصلاح ساختارها ربط دارد و نه به چشم اندازهاي تحقق دموکراسي در اين کشور. بحثي در فضيلت هاي شخصي آدمي است که مي خواهيم به او راي بدهيم و اميدواريم بتواند تا حدي فضاي جامعه را تغيير دهد، که ترمزي باشد در برابر فرسودگي اخلاقي و اجتماعي. شايد فهرست کردن اين فضيلت هاي شخصي توجيه کافي براي راي دادن به کسي که قرار است رئيس جمهور شود، نباشد. البته که بايد اشخاص و نيروها را در نسبت با نقش شان در روندهاي تاريخي و اجتماعي و فرصت هايي که مي توانند خلق کنند، ديد و سنجيد. حتي همين الان که دارم اينها را مي نويسم به فکر گفتمان عدالت محوري هستم که در صدر برنامه سياسي موسوي و همفکرانش نقش بسته است. خبر دارم که او و دوستانش در 10 سال گذشته در «موسسه پژوهش و توسعه» دست اندرکار چه پروژه فکريً بلندپروازانه يي در حوزه عدالت اجتماعي بوده و با چه جديتي آثار مهم اسلامي و غربي از فارابي و صدر تا راولز و والزر و مک اينتاير را به مطالعه گرفته اند. اتفاقاً اين تاکيد تئوريک بر عدالت توزيعي، اقتصاد دولت رفاه و زمينه گراييً سياسي و اخلاقي کمي نگرانم مي کند و پيامدهاي آن را براي آينده اصلاحات چندان بهداشتي نمي دانم. اين نگراني ها را اما تکيه کردن بر منطق تحولات اجتماعي تا حدي برطرف مي کند. اعتقاد به نيروي اجتماعي که از پس پيروزي اصلاح طلبان جان مي گيرد و خواست ها و مطالبات خود را بر پيشاني هر برنامه و دستور کاري مي نشاند. عدالت خواهي و حرکت کردن موسوي در مرز ميان اصولگرايي و اصلاح طلبي نگراني هايي دارد و البته فرصت هايي. از خواندن ادبيات مربوط به توسعه سياسي و گذار اين را دانسته ايم که در جوامعي مثل ايران که نيروهاي محافظه کار و تحول خواه وزن کمابيش يکساني دارند، کم هزينه ترين راه براي گذار به دموکراسي، ائتلاف نيروهاي معتدل در هر دو طيف سياسي است. اکنون که به لطف دولت نهم بخشي از اصولگرايان مواضع مثبت تري نسبت به اصلاحات در پيش گرفته اند، شايد ميرحسين موسوي گزينه مناسبي براي نقطه اتصال اين ائتلاف باشد. مي خواهم حرفم را تمام کنم. اينکه براي يک کنش سياسي مثل راي دادن چنين اهميتي قائليم، آن را ارزان نمي فروشيم و درصدد تامين دلايل کافي براي آن هستيم البته که نشانه بلوغ سياسي و از لوازم روشنفکري است اما نمي شود بعضي وقت ها که دايره انتخاب مان محدود است جور ديگري به قضيه انتخابات نگاه کرد، طوري که اينقدر ساختاري، راهبردي و هزينه فايده يي نباشد، که کمي هم از منطق دل و خواست هاي کوچک زندگي روزانه تبعيت کند. فکرش را بکنيد، سهيم شدن در اتفاقي که شايد بتواند اندکي اميد، شادي و آزادي را به زندگي هايمان بياورد خودش به اندازه کافي بزرگ و شوق انگيز نيست؟ به تقويم نگاه مي کنم، خرداد 88 است و تا روز راي گيري هنوز فرصت هست.
روزنامه‌ي اعتماد- شنبه-16خرداد

2009-04-23T03:19:00.000+04:30

گاهي اوقات براي من مهم است كه در كانون توجهات باشم. گمان مي‌كنم براي خيلي‌ها مهم باشد. بعد از يك مدت طولاني كه در شرف كپك‌زدن بوده‌ام، شبي از شب‌ها كه همين امشب باشد عزم شب‌گردي كردم و به تعبيرم، به سرم زد كه جواني كنم. از بد روزگار نيمه‌هاي شب كسي نيست كه در كانون توجهات‌اش باشيم و بِر و بِر نگاه‌مان كند كه مثلن احساس بودن بكنيم. از بدتر روزگار گله‌ي سگ‌هاي ول‌گرد بي‌كار نشسته بودند و شپش‌هاي هم‌ديگر را مي‌شمردند كه ناگهان در «كانون» توجهات‌شان قرار گرفتم. به واژه‌ي كانون در جمله‌ي فوق دقت كرده و به بي‌نوايي مستتر در آن هم بيش‌تر دقت كنيد. از آن‌جايي كه با اين وضعيت خراب روح و جسم (بخوانيد جسد) نه پاي فرارم مانده و نه دستِ بزن، چاره در اين يافتم كه توكل كنم. از اين‌كه در كانون توجهات بودم احساس ناخرسندي داشتم. سگ‌هاي فراوان تا دو قدمي حقير دست‌وپابسته آمدند و با يك امداد غيبي گزندي نرساندند! رفتند. لابد فهميدند نه گوشت تلخ‌مان وعده‌يي تأمين‌شان مي‌كند و استخوان بي‌مغزمان توله‌هاي‌شان را سرگرم. حق داريد باور نكنيد اما من از سگ‌ها تشكر مي‌كنم. از صميم قلب. از حضرت يونيورس خواهان‌ام كانون توجهات موجودات ول‌گرد بي‌كار را كمي بچرخاند و تصميم مي‌گيرم اكسيد آهن را از كانون‌ياب ذهن مغشوش‌ام بزدايم. آدرنالين چيز خوبي است.

2009-02-17T11:41:00.000+03:30

فرار مغزها نشي رفيق!

2009-02-12T20:05:00.000+03:30

توی ده شلمرود............

به خداحیف شد.

2009-02-08T23:51:00.002+03:30

بدون شرح.

2009-02-01T14:01:00.000+03:30

آن اوایل که می‌خواستند تمام گردانند‌ه‌گان جامعه و کاربه‌دست‌ها، از تمام جوانب مورد اعتماد باشند، اوج کار ریش‌دار ها و جانماز آب‌کش‌ها بود. چند سالی که گذشت کم آوردند. چرخ جامعه سنگین‌تر از آن بود که با آن آدم‌ها بچرخد. آمدند از قوم و قبیله و عشیره و عقربه استفاده کردند و اوج کار پارتی‌دار‌ها شد. حالا چند سالی است که باز هم چرخ سنگینی می‌کند. آخر پارتی دارها هم یاد گرفتند کار نکنند و مفت مفت راه بروند. حالا اوج کار شُومَن‌ها است. مهم نیست در حرفه‌ات تخصص داری یا نه. درس‌اش را خوانده‌ای یا نه. مهم طول زبان است در عرض زبان. هر چه مساحت زبان بالاتر، پست مقام بالاتر. وقتی هم که با یکی درافتادی که اندازه‌ی کوه از تو بیش‌تر می‌داند، فقط کافی است زبان دومتری‌ات به کار افتد و زمین و زمان را به هم بدوزی تا رییس آن آقای کوهی را بترسانی. رینگ با ناک اوت کوهی تمام است. اما اگر دیدی کسی به اندازه‌ی یک سر سوزن زبان‌اش از تو درازتر است. خودت میزت را دو دستی تقدیم کن تا اسفناک به زیرت نکشیده‌اند.
شرط می‌بندم حتا موقع مرگ هم به سراغ ما نمی‌آیند. دو سه ماه قبل از مرگ‌مان باید رزومه بفرستیم به این قبرستان و آن قبرستان که ما اِلیم و بِلیم و اگر ما را دفن کنید، روزی هزار بیننده خواهید داشت و ...

2009-01-23T22:06:00.000+03:30

توی کوچه‌هایی با ساختمان‌های بلند به رنگ زرد و نارنجی، تند و تند راه می‌رفتیم. دست‌ چپ‌ات را توی دست‌ام گرفته بودم و داشتم تند تند نوازش‌اش می‌کردم. دست چپ‌ات در دست راست من آرام و قرار نداشت ولی با دست راست‌ات خودکار و دفتر یادداشتی از کیف‌ات درآوردی و تند تند گوشه‌ی یکی از صفحه‌های‌اش برای‌ام نوشتی سینا جان. مدتی است با دوست‌ام مریم آشنا شده‌ام. و با توجه به روابط دو خط عمود بر هم، قرار است با برادرش ازدواج کنم.
با سرفه از خواب بیدار می‌شوم. چه‌قدر این‌جا گرم است. ازدواج‌ات با برادر مریم مهم نیست، ولی به خدا خوب یادم هست تو چپ دست بودی.

پ.ن: و اِلا من خودم زن دارم.

2009-01-18T00:35:00.000+03:30

دل‌ام مي‌خواهد يک روز تمام خانه و ملک اموال نداشته‌ام را بفروشم بروم کازينو رويال تمام شانس موجود در زندگي‌ام را يک جا خرج کنم، ببينم آخرش قرار هست ما پوخي شويم يا نه. حداقل از اين بلاتکليفي در مي‌آييم.

2009-01-16T23:51:00.000+03:30

به جان شما نباشد، به جان همين وحشي، اين امتحان دادن‌ها تمامي ندارد. نه که دو سه روز براي کنکور خوانده باشم به آه و ناله افتادم. نه. نه عزيز من. تازه تازه دارم خودم را مي‌کشانم آن ور بل‌که کمي استراحت کنم. تمامي ندارد والا.
همين 27 سال و اندي پيش که آمديم دنيا، از آن تاريکي که آمديم بيرون، يک نامردي دو سه بار محکم توي پشتمان زد که امتحان‌مان کند زنده‌ايم يا مرده. از آن روز 27 سال و اندي است که من مدام دارم امتحان مي‌دهم، اما هنوز که هنوز است گويا لياقت‌ام براي هيچ کس ثابت نشده است. هنوز، هر روزِ هر روز، از صبح تا شب بايد خودم را ثابت کنم به ديگران. آقا جان انگار ما نيستيم. برو به همان‌ها بچسب که چيز چپ‌شان هم حساب‌ات نمي‌کنند. حاج نجف مي‌گفت: "مَمممممه اوووو" يعني من نه!

2009-01-12T14:59:00.001+03:30

یکی از بزرگان فرمود: شرف ارثيه

توهم

2008-11-16T14:40:00.002+03:30

پروانه‌گي‌هاي مقدس (20)
آفتاب را دوست دارم
به خاطر پيراهن‌ات روي طناب رخت
باران را
اگر كه مي‌بارد بر چتر آبي تو
و چون تو نماز خوانده‌يي
من خداپرست شده‌ام
بيژن نجدي

2008-11-15T00:19:00.000+03:30

و اما وقتي که آدم حال‌اش خراب است. غصه‌ي تمام کرده‌ها و نکرده‌ها، از سن شيرخواره‌گي گرفته تا دعوا سر نبستن گتر شلوار توي پادگان جلو چشم آدم رژه مي‌روند. همان مشتي که سر نخريدن تفنگ اسباب بازي که به مادرم زده‌ام، تمام دل‌ام را به درد مي‌آورد. چه تفنگ مسخره‌اي هم بود. از آن‌ها که تيرش با يک نخ بسته شده به لوله‌ تفنگ. اي تف به غيرت‌ات. ببين سر چي به مادرت مشت زدي؟! حالا گيريم 4 سال‌ات بوده باشد. اي بميري. يا آن دفعه را چرا نمي‌گويي. همان که با تمام اعتماد به نفس از سر امتحان جغرافيا که خوب بلد بودي آمدي بيرون و يک راست رفتي ور دل هم‌کلاسي رقيب‌ات و داد زدي چه راحت بود! تا بغض گير کرده‌اش را بترکاني. اصلن همه اين قديمي‌ها به کنار. حالا چه؟ گيريم آن وقت‌ها نمي‌فهميدي. بچه بودي. الان چه؟ حالا چرا عين همان بچه‌گي‌هاي‌ات تخس و بي شعوري. نفهم! يا به قول واو: خداي کامپيوتر!
------------------------
دل‌ام نمي‌خواهد اين‌جا تعطيل شود خوب.

2008-10-04T00:25:00.000+03:30

آدم از هر چیزی ببرد، راستی راستی می‌برد. کو تا دوباره حس و حال‌اش برگردد سر جای اول. از آخرین باری که به طور جدی برای مدت چهار پنج ماه درس خوانده‌ام، شوخی شوخی هفت هشت سالی می‌گذرد. از آخرین باری که تبریز بوده‌ام شوخی شوخی شش هفت ماهی می‌گذرد. از آخرین باری که این جا نوشته ام، شوخی شوخی دو سه ماهی می‌گذرد. نباید گذاشت هیچ چیزی زیاد طول بکشد. همه چیز اندازه‌ی خودش مهم است.باید باز هم درس خواند باز هم دوست داشت باز هم نوشت.

2008-10-03T00:22:00.000+03:30

چرا جواب نمي‌دهي؟ تو كه بايد بداني آن‌جا رفتن‌ام براي خلاصي بود. چرا پشيمان‌ام كردي؟ مي‌داني مصمم بودم يا نه. اگر جواب‌ام را ندهي از تو هم رو مي‌گردانم. هرگز صداي‌ات نمي‌كنم. قهر مي‌كنم با تو مثل آن همه كساني كه گذاشتم و رَستم از بندشان. خروج مي‌كنم. آخر تو كدام گره را گشودي كه من نديدم؟ خودت بگو. چه‌قدر صبر كردم؟ چه‌قدر دست‌ام را نگرفتي و باز هيچ نگفتم؟ عنكبوت‌ات فرستاده‌ي كدام غرض است؟ من نمي‌فهمم يا تو سخت شده‌يي؟ از آن پرت‌گاه نمي‌ترسم. از آن‌جا كسي نمي‌افتد. همه مي‌پرند يا پرواز مي‌كنند. وعده‌‌ي ما ديگر بار همان‌جا باشد. اگر باز هم نشنوي، باز هم خودت را به نشنيدن بزني و من تنها باشم چه كنم؟ ملاحظه‌ي مرا بكن. اصلن ...
راحت‌ام بگذار. جاي رگ گردن مرا هم نمي‌داني.

2008-09-27T23:45:00.000+03:30

خداي من آنان را گناه نمي‌شمارد. اما هر روز سنگين‌تر مي‌شوند.
فرش: يك سال
پله‌ها: چند سال
و پيش مبلي كه هميشه مال من است: يك قرن
امروز يعني يك عمر؛ با يك پيتزاي مكزيكي، گوشت چند مرغ نگون‌بخت و شلواري كه قيچي خياط پارچه‌اش را نمي‌برد با آن نگاه آخري كه من براي‌اش با التماس جمله مي‌سازم و آن‌گاه صداي اذان مغرب امروز صداي الرحمن كه بود عزيز؟
«هم‌چو ماهي زره ز خود سازم، تا به بحر آشنا بياموزم»

2008-09-20T23:47:00.000+04:30

كيانيان به جاي ديالوگ گفتن با سكوت فيلم بازي مي‌كنه. اين چه وضعشه؟

از سال‌گردها خسته شده‌ام

2008-09-14T22:57:00.001+04:30

چند وقتي است هر شب پُستي مي‌نويسم تا اين‌جا عرضه كنم. مي‌گذارم و پشيمان مي‌شوم. يعني پاك‌اش مي‌كنم. منتظر يك اتفاق بودم تا پارتيزاني‌ترين پُست تاريخ‌ زنده‌گي‌ام را گذاشته باشم. اتفاقي كه امروز افتاد براي بار هزارم نظرم را راجع به اين زنده‌گي نكبت‌بار عوض كرد. آن قدرها هم نكبت‌بار نيست. يك دوست خوب پيدا كرده‌ام. چون موقتي است. رفتني است. دردهاي دل‌ام را كه براي‌اش خلاصه كردم در كمال خون‌سردي گفت: اين‌ها كه گفتي يعني نيمه‌ي دوم زنده‌گي‌ات را شروع كرده‌اي. اول سرازيري هميشه همين‌طوري است. مثلن اين من كه از آن حرف مي‌زني با هيچ آدم ديگري ما نمي‌شود. بي‌خود زور نزن. خلااااااااص

تواضع همايوني

2008-08-22T10:34:00.001+04:30

ايشان به‌خاطر اين پست‌شان شايسته‌ي سه روز اعلي‌حضرت بودن هستند. غافل بوديم و معذور:
یک‌بار حجم خودم را حساب کردم. برحسب مترمکعب. درست یادم مانده باشد، چیزی حدود 07/0 شد. حالا هم حوصله ندارم دوباره حساب کنم. با فرض اینکه محاسبات آن‌ موقع من ۱۰ درصد خطا داشته باشد ( که البته بعید است) حجم من برحسب متر مکعب می‌شود: 007/0±07/0. حجم کره‌ی زمین هم تقریبن ۸،۵۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ مترمکعب است. (صفرهای‌اش را نشمارید، ۱۷ تاست.)
از مقایسه‌ی این دو عدد هیچ نتیجه‌يی نمی‌گیرم. اما حذف می‌شوم، حذف به قرینه‌ی قلّت.

2008-08-16T23:28:00.000+04:30

بعضي وقت‌ها عكسي روي دسك‌تاپ مي گذارم كه چشم‌هاي‌اش نمي‌گذارد هيچ برنامه‌يي باز شود. زورش زياد است. وقتي اين عكس مربوط به آدمي در گذشته نباشد، يعني ...

2008-08-15T15:09:00.001+04:30

فرمانده در مرخصي است. از تمام ياران‌ام خواهش مي‌كنم «آتش به اختيار» باشند. هر كس وارد حوزه‌ي آرامش‌شان شد، دخل‌اش را مي‌آوريم. نيروي انتحاري هم داريم. مي‌خواهيم لَختي با اقربين بياساييم. حال مي‌ده.

2008-08-13T00:49:00.004+04:30

اگر مي‌خوانيد از من ناراحت نشويد. به دل هم نگيريد. نمي‌توانم جلوي خودم را بگيرم. آخر شورش درآمده‌است. «ماها» همين‌ايم. در همين حد مي‌فهميم. بنده و ايشان كه جان‌نثاري از سرمان هم زياد است كجا و هم‌صحبتي با «شماها» كجا؟ اگر پيش پاي‌تان با دو نازنين روزگار هم‌سفره نبوديم، ام‌شب دل‌مان «مون‌فه‌جير» مي‌شد و تا صبح از شدت حال به‌هم خورده‌گي سقط مي‌شديم. اگر ناراحت مي‌شويد آن ضرب‌در قرمز گوشه‌ي تصوير علاج قطعي است. ما فهميديم اين وقت شب با همسر دل‌برتان مشغول‌ايد و فردا صبح لابد ديگري بايد جوركش عوارض طبيعي اين خنثاسازي باشد. شما تاجريد و فرصت گزافه‌كاري نداريد. اين كارها گفتن ندارد به‌خدا. به همان اندازه كه آن ديگر چيز، نهفتن ندارد. نوبرش را كه نياورده‌ايد. اما از آن‌جايي كه نعمت روي زمين قسمت شما است، فردا اين فلك‌زده‌ي دل‌پاك كه نفرين‌اش يك روز مرا زمين‌گير مي‌كند، در نقش نعش‌كش ظاهر مي‌شود و ناز روي زمين مانده را تا ته مي‌كشد كه مبادا لذت‌هاي زنده‌گي باراني شما منغص شود. نعمتِ روي زمين است. چرا قسمت شما نباشد؟ به جان عزيز خودتان حال‌مان از هر چه زنده‌گي مشترك است به تمام معنا به هم خورد. يالقوز بودن مثل من و ايشان خيلي بد است؛ خيلي. اصلن بله كه خلايق هر چه لايق. ماها -به زعم شما- بايد هم يالقوز بمانيم. لياقت‌‌مان همين است. اما شما كه در كمال توانايي كمر رستم را شكسته‌ايد، چرا گردن فراز نكنيد و از فتوحات كرده و نكرده‌تان كه بخشي از مابقي را هم ام‌شب مي‌كنيد، قصيده نسازيد و آبروي‌تان را مفت نفروشيد؟ اصلن ما ديدن روي ماه‌تان را به هر لذتي ترجيح مي‌دهيم. چون عين بلاهت‌ مسلّم‌ايد. مايه‌ي خنده نيستيد اما انبياي عشق‌ايد و سزاوار ستايش. چه به سر «ماها» بيايد كه شما راضي شويد؟ گواهي فوت‌مان در دولت‌منزل ارسال شود، كفايت مي‌كند؟ اگر جلوي دهان‌تان را مي‌گرفتيد مجبور نمي‌شديد براي جمع و جور كردن‌اش دست به دامن ژانگولر شويد و بيش‌ از پيش به راست مايل. حق هم داريد. فتوحات‌تان زيادي كرده‌است. به‌عنوان يك پيش‌نهاد زين پس اگر با عجز و لابه پاشنه‌ي در منزل‌تان را كنديم و ملتمسانه خواستيم كه با هم دوري بزنيم، نهي از منكرمان كنيد تا چند ساعتي از تحمل «ماها» معاف باشيد. نديدن ما براي قولنج‌تان هم مفيد است. چشم‌زخم كه بماند. وقتي با همان دو نازنيني كه «ماها» خوش نداريم اسم‌شان را هم بدانيد و همين شما را پاره كرده‌است قياس‌تان مي‌كنم، به همين يالقوز بغل دستي‌ام افتخار مي‌كنم كه به يك نظر تا ته ماجراها را مي‌خواند و گاه به اشارتي دعوت به سكوت‌ام مي‌كند. حرف‌هاي نگفته‌تان اگر خفه نكند خوب است. چه خوب كه ام‌شب سرتان گرم است و فرصت نداريد خيلي به حال ما تأسف بخوريد. بساط‌تان را از اربيتال‌هاي «ماها» جمع نكنيد به طرفه‌العيني با خاك يك‌سان‌تان مي‌كنيم. رگ هم چيز خوبي است.
©This black is not as like as that black

2008-08-08T01:10:00.001+04:30

اين شب فانوس نمي‌خواهد. از اين روشن‌تر كه نخواهد شد. همين است كه هست. راضي‌ام. فقط نمي‌خواهم فراموش كنم گريه‌ي از سر ناچاري‌ات را. كه گويي خيلي اتفاق بدي دارد مي‌افتد. كه گويي كسي به تو زور مي‌گويد. كه گويي اصلن نمي‌دانيم چرا اين‌طور شد. نمي‌خواهم فراموش كنم كه نگفتي گريه‌ات از سر ناتواني من است كه چاره‌يي براي‌اش پيدا نكرديم. بي‌عرضه‌گي به‌تر است گمان‌ام. دوست داشتم بالاي آن دره براي اولين بار چشم‌ام به دنيا باز مي‌شد. جاي خوبي بود. ديگر هرگز هيچ‌يك از آن خاطرات مرور نشده‌اند. دور ريختيم همه را يك‌جا. گه‌گاه كه كارد به استخوان مي‌رسد به همان كه خودت مي‌داني يك پيامك كوچك مي‌زنم و مي‌گويم: «من دل‌ا‌ام ... مي‌خواهد.» و او يك بار گفت: «هر چه بگويم بيش‌تر ناراحت‌ات مي‌كنم» يا يك چنين چيزي؛ كه فهميدم منظورش همين است كه: «تقصير خودت بود بي‌عرضه‌ي!» ديوانه مي‌گفت: «همان‌ها كه به خاطرشان خودت را مي‌كشي، يك روز بي‌پرده خواهند گفت كه مي‌خواستي نكشي.» من هم باور كردم. دكتر مي‌گويد: «تو يه چيزيت هست؛ انگار ناراحتي» نه. به‌خدا نيستم. فكرش را كه مي‌كنم براي من هم خيلي خوب شد. لااقل فهميدم روز حساب، اين حق زنده‌گي كردن با تو را بايد از حلقوم كدام ديكتاتور بيرون بكشم. فهميدم كه من هم گاهي بايد به آسمان نگاه كنم و از همه مهم‌تر اين‌كه تو ديگر هرگز يك تكه از تن من نيستي. اولين شمع‌ات را كه فوت كني چشمان‌ات به روي دنياي تازه‌ات باز مي‌شود. دريا تبار مي‌شوي. مي‌گفتي در باغ زيتون دايي هميشه يك شاخه زيادي است. سنگيني مي‌كند و آخرش يكي از راه مي‌رسد و مي‌كند آن كج شاخه را. آن‌چه حتمي است، امروزش به‌تر از فردا. امروز عين همان هشت‌نه سال قبل است. با كمي تفاوت.

2008-07-22T17:58:00.000+04:30

سيب را چيدم. گمان‌ام به دوزخ ‌اش بيارزد.

2008-07-19T23:08:00.003+04:30

erroe coverting date, may be

2008-07-12T00:40:00.000+04:30

اين سيب شاخه‌ي حسرت به سرانگشت پا در دست‌رس من نيست. پله‌يي از جنس اردي‌بهشت بايد.

2008-07-10T23:59:00.000+04:30

اگر پيش خودتان مدام ليچار بارم مي‌کنيد با اين طرز رفتار و منش‌ام،
راست‌اش هيچ چيز ندارم براي گفتن. شايد حق با شما باشد. شايد اگر شما هم با آن همه زوق و شوقي که من براي ارتباط با دوستان‌ام داشتم‌، مي‌داشتيد و مثل من توي زوق و شوق ظريف‌تان مي‌خورد، مثل من مي‌رفتيد و پشت سرتان را هم نگاه نمي‌کرديد. شايد هم نه. به هر حال. اگر از من دل‌خور نباشيد خيلي روزگارم به‌تر خواهد شد.

2008-06-11T00:52:00.002+04:30

هيچ نهاد حقيقي يا انتزاعي اجازه‌ي اين كار را به من نمي‌دهد. وجدان به خاطر فكرش سرزنش‌ام مي‌كند، عقل رد فعل مي‌كند، آگاهان چشم غره مي‌روند، حساب سود و زيان هم شفاف است، حتا ترس از عاقبت هم مي‌خواهد متوقف‌ام كند. براي پس از واقعه هم يقه‌يي هست كه بتوان به تحمل‌اش در مقابل آونگي مثل من اطمينان كرد. اما يك نفر تشويق‌ام مي‌كند و لذت ارتكاب از طرف ديگر مي‌شوراندم. آن يك نفر در رده‌ي آگاهان دسته‌بندي نمي‌شود. شايد هم مي‌شود و راهي ندارد جز اين‌كه در اين فاجعه‌ شريك من شود. مانده‌ام آدمي باشم مثل هميشه يا اين‌بار غرق شوم.

2008-06-09T00:34:00.000+04:30

«جايي كه ميوه نباشد، چغندر سلطان‌المركبات است»
منبع در ازاي آلزايمر مصالحه مي‌شود. معادل تُركي‌اش هم نوش جان‌ات.

2008-06-06T02:37:00.000+04:30

اين‌جا مدام صداي ماشين مي آيد. از بوق سگ و دين روز گرفته، صداي ماشين مي‌آيد تا همين حالا که يک و نيم شب است. تازه شب ها بدتر هم مي‌شود. صداي سرعت‌گير اول خيابان هم مي آيد. هميشه هم دوتا. تالاق.... تولوق.
دارم با دل خودم مي نويسم. اين نه آن دل است ها. اين دل را شما هم مي‌توانيد ديدن. کافي است تايپ کنيد Dell vostro 1400 تا دل من را ببينيد. خودم يادم نبود. مادرم گفت. اين اولين کامپيوتر من است. تا حالا منِ خداي کامپيوتر، ماشين حساب هم نداشتم. اما حالا دارم از دل خودم مي‌نويسم. از دلي که تازه‌گي‌ها... اي بابا. دل که تازه‌گي و قديمي ندارد. دل من دروازه‌ي غلام‌پور است آن هم توي ضربات پنالتي. جان من تازه‌گي کهنه‌گي دارد؟ حالا گيريم Vostro 1500 هم آمده باشد به بازار. وقتي من مقدار مشخصي تومن پول دارم، پس تازه‌گي کهنه‌گي ندارد.
داشتم از پنالتي مي‌گفتم. اين واقعن نامردي است. تکرار را عرض مي‌کنم. باز بايد همان بازي‌کن با همان توپ به سمت همان دروازه و به احتمال نود درصد به همان جهت، جلوي چشم‌ همان تماشاچي‌هاي نامرد و بي‌رحم، شوت بزند تا اگر گل شود همه بريزند سر دروازه‌بان که تابلو بود و يا گل نشود تا بريزند سر بازي‌کن که باز هم تابلو بود. همه چيز اين دنيا شده مسخره بازي و تکرار. گريزي هم نداري جز يونيت دندان پزشکي. تا سِر شوي و ابزار فولادي وز وز کنان برود تا بيخ مغزت و تجربه‌اي جديد براي‌ات شود که دنيا به اين بدي‌ها هم نيست. هنوز چيزهايي مانده از جذاييت‌هاي زندگي.
....انگار براي يک لحظه هم که شده، صداي ماشين‌ نمي‌آيد... يعني جدن نمي‌آيد؟ يعني هيچ آدمي پيدا نمي‌شود توي اين شهر که در اين لحظه از اين خيابان رد شود؟ فکر کنم صداي يکي‌شان را مي‌شنوم. دارد نزديک مي‌‌شود؟ خدا کند اشتباه کنم... نه از خيابان پاييني رفت. خدايا شکرت...
تالاق...تولوق.
شما را نمي‌دانم اما به نظر خودم داشتم از انتظار مي‌گفتم. از انتظاري که مي‌کشيم و وقتي مي‌آيد به سراغ‌مان داريم به فرع قضيه فکر مي‌کنيم و اصلن يادم‌مان مي‌رود منتظر چه بوده‌ايم. به نظر شما انتظار زيادي است هر روز منتظر باشي رييس يک شرکت پدر مادر دار مثل شلي، توتالي، با همين مايکروسافت خودمان به آدم ميل بزند و بگويد هاي دير. کارمان لنگ تو است. زود پاشو بيا. قرارداد مي‌بنديم بيمه هم براي‌ات رد مي‌کنيم. نه جان من انتظار زيادي است؟ يعني هيچ جا کسي نيست کارش لنگ ما باشد؟ هميشه بايد بروي جايي منت بکشي شما را به خدا هر کاري بخواهيد مي‌توانم انجام بدهم. فلان‌ام. بهمان‌ام. بعد کارفرما توي دل‌اش قند آب شود که يک گدا گشنه‌ي ديگر هم پيدا کردم که عين قاطر براي‌ام پول چاپ کند. اما برگردد به تو بگويد حالا شما بيا دو سه ماه کارآموزي کن ببينيم چي بلدي؟ اين روزها همه طپش نگاه مي‌کنند. کي به من و آرزو‌هاي‌ام نگاه مي‌کند. قديم‌ها وقتي مي‌گفتند عرضه نداري شاکي مي‌شدم. فکر مي‌کردم منظورشان سوسول بودن و ناز پرورده بودن است. اما نه. معني عرضه را بايد توي لغت‌نامه دهخدا هم عوض کرد. بايد نوشت پدر سگييت.
يکي نيست بگويد يواش عمو. چرا دور ور مي‌داري؟ داشتي از خر ملا نصرالدين مي‌گفتي.
برق رفت، اما دل‌ام روشن است به خدا. کاش برق که مي‌رفت. ماشين نمي‌آمد. آخر نمي‌دانم اين ملت چرا ثواب شب جمعه يادشان رفته؟ قديم‌ها اين شب‌هاي مبارک ناله‌هاي تمنا بود که به آسمان‌ها بود، اين روزها... همه.... همه مي‌آيند با ماشين از روي سرعت‌گير سر خيابان ما رد مي‌شوند.
تالاق... تولوق...
مردومو شناختي دل من؟

2008-05-30T20:02:00.000+04:30

وقتي سر روي پاي‌اش مي‌گذاري، نمي‌داني چه خون قرمزي از دل من مي‌چكد. وقتي سرش داد مي‌كشي نمي‌داني چه خون قرمزي از دل من مي‌چكد. وقتي لب‌خندش را مي‌خشكاني جنايت‌كار مي‌شوي و تنها، تصوير سر آتش مي‌شوم آن هنگام كه مي‌گردم گرد فروخوردني‌هاي‌ خودم تا فقط وقوع‌اش رانبينم. چشم اگر فرو نبندم باز چه خون قرمزي از دل من مي‌چكد. هميشه همه چيز از يك اشتباه ابلهانه شروع مي‌شود. جور ديگري يادم نمي‌آيد. اين يكي از بقيه ابلهانه‌تر است. بود.

2008-05-17T00:20:00.000+04:30

اگر من چشمان تو را داشتم و تو مثل من مي‌ديدي همه چيز حل مي‌شد.

2008-04-18T00:51:00.007+04:30

كه بگويي: عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم ...
و اما تو استاد! جز آن كه تو گفته‌بودي، نيافتم شراب قهاري كه به منگي‌اش بيارزد. اين‌ها هيچ كجاي دل آدم را داغ نمي‌كنند. رنگ نديده‌اند هرگز.
درست زماني كه ديگر هيچ سايه‌يي روي زمين نباشد رسيدم تا بر سر پيمان باشم و سايه‌ام مرا حين در زدن نبيند. گرم‌تر از هميشه و سردتر از معيار هميشه‌گي من. آدم هميشه‌گي من.
«همين كه حرام باشد بس است»
حتا صداي ضربان بي‌مورد قلب‌اش كه مرا مي‌خنداند برهان كوچكي است از اين اتفاق بي‌عجب. مي‌داند اين‌جا نيستم اما پس نمي‌كشد. ثابت قدم كه مرا به‌در كند از ميدان اين نبرد تن به تن. حرف خودش را مي‌زند و شرم‌سار است از تنهايي بي حس زير اين سقف كه گويا كم از حجره‌ي ناصرالدين شاه ندارد. يك لحظه حس كثيف بودن كفايت مي‌كند كه ديگر نگاه‌اش نكنم.
تا تعريف كنم از عشق دختر بستني‌فروش بي‌خبر و حقارت اطلاع و جسارتي كه مقتضاي سن من است، لو رفته‌ام و ديگر اختياري براي من نيست و موفق مي‌شوم مثل هميشه خودم را توجيه كنم.
- نهههه. چرا آخه؟ من اين دوست داشتن‌هايي رو كه يه دفه ميان دوست دارم. مگه من ...
كه من بر سر پيمان مانده‌باشم. مانده باشم؟؟ اگر يار بداند كه وقتي دوست بي‌من جرعه‌يي تلخ مي‌خورد، بي او چه شراب شيريني مي‌خورم. ديوانه به غزل 319 فهماند كه چه درد بي‌درماني سراغ‌ام را مي‌گيرد و آن‌گاه ديدم كه:
من چرا گرد جهان گردم چو دوست
در میان جان ِ شــیــریــن من است

ننويس. ننويس. تو را به هرچه مي‌شناسي ننويس.
تو دومي يا بيش‌تر بودي ملعون. پس از همان راهي كه آمدي برو. شايد من عدوي تواَم. اگر قرار است بماني براي هر سه‌مان بد مي‌شود.
اگر ام‌شب مسوؤليت درمان‌اش با من نبود، دنداني به دهان‌اش نمانده بود. گاهي يك فاحشه‌ي مذكر، هارتر از آني‌ست كه با چشم باز پاچه بگيرد. من اين‌جاست كه خود خدا مي‌شوم. فقط تو را كم دارم و دل قديم‌ خودم را.

2008-03-26T02:17:00.000+04:30

مسافرت با اتوبوس آدم را تحريك مي‌كند براي نوشتن. درست مثل شب‌هاي امتحان كه هزار آرزوي مختلف مي‌آيد سراغ آدم اما هيچ راهي براي در رفتن از درس خواندن نداري. توي اتوبوس هم نه مي‌شود نوشت نه مي‌شود درست و حسابي خواند. تو مي‌ماني و يك گوشي موبايل كه دل‌ات مي‌خواهد تا وقتي جان داري توي‌اش بنويسي. ننوشتن سر موقع توي اين بلاگ آدم را وسواسي مي‌كند. موقع نوشتن مدام به خودت مي‌گويي حالا اين همه وقت ننوشتي اين چهار كلمه را هم ننويسي مي‌ميري. اما تنهايي و بيكاري توي اتوبوس نمي‌گذارد اين آفت كارش را بكند. عين پيف پاف مي‌افتد به جان‌اش و بالاخره تو بي‌خيال مي‌شوي و ادامه مي‌دهي به نوشتن.
مي‌نويسي از فيلم بازي كردن‌هاي‌ات در خانه. آنجا كه هيچ كس خودش نيست و همه دارند فيلم بازي مي‌كنند. تو هم مي‌شوي مثل همه. نقش‌تازه‌ات به‌ات مي‌آيد. مهاجر. همه براي تبريك سال نو كه مي‌آيند آرزويي براي‌ات بكنند, مي‌گويند ان‌شالله امسال دست يك دختر ترك را بگيري بياري اينجا. نيم كيلو گوشت ببري خانه براي‌ات هزار جور غذا مي‌پزد. هر كسي جاي من بود ياد وحيد مي‌افتاد كه مي‌گفت ما ترك‌ها به تو يكي دختر نمي‌دهيم و من ياد قضيه‌ي يك قاشق رب روي مرغ مي‌افتم. جاي خالي دندان‌هاي عقل‌ام زق زق مي‌كند.
به جان شما نباشد به جان همين وحشي, آدم تا دهان‌اش پر دود نباشد, به‌تر از اين نمي‌نويسد. وسط اتوبوس هم كه نمي‌شود. پس تحمل كنيد اين مزخرفات را. تحمل‌اش را هم نداريد جان‌تان سلامت.
داشتم چي مي‌گفتم؟ آهان زق زق. اين قدر دوست دارم اين كلمه‌ها را. راحت و روان, نوع و نحوه‌ي درد را مي‌رسانند. جان من امتحان كنيد يك‌بار. جاي زق زق بايد بنويسي دردي كاهنده افزاينده اما نه بسيار شديد كه قابليت تحمل آن براي آدمي مقدور نباشد. يا همين گوز گوز كردن. بخواهي ننويسي‌اش به گوز گوز مي‌افتي. من يكي را ياد نقش مقابل مهاجر مي‌اندازد. بعضي از آن مقيم‌ها كه جان به جان‌شان كني, آسمان را به زمين مي‌دوزند كه چرا رفتي تبريز؟ حالا تهران هم رفته بودي وضع همين بود. فعل‌اش منفي مي‌شد. چرا نرفتي تبريز؟ من هم كه زبان ندارم جواب بدهم كسي از شما نظر خواست؟ جان من اگر نمي‌گفتي كسي گله مي‌كرد؟ مي‌ماند براي بي‌كاري توي ‌اتوبوس شب.
حالا اين حرف‌ها را بي‌خيال. داشتم از سلامتي جان‌تان مي‌گفتم. راستي جاناتان يادتان هست؟ در برابر باد؟ اسم زن‌اش چي بود؟ الميرا؟! نه.... اي خدا اين هم افتاد به جان‌ام امشب. كم صندلي ناراحت بود حالا بايد غصه اين را هم بخورم كه اسم زن جاناتان چه بود. حالا تا صبح هم فكرش را بكني يادت نمي‌آيد. موضوع بحث را عوض كني دو سه دقيقه بعد يادت مي‌افتد. هميشه همين طور است. وقتي حواس‌ات جمع رانندگي كردن باشد هميشه تصادف مي‌كني. عين من. اما اگر موقع رانندگي مثل محمد با موبايل حرف بزني تازه حواس‌ات به حرف زدن‌ات هم نباشد و پيِ اين باشي كه تا بستني‌ات آب نشده لذت كافي و وافي ببري, هيچ وقت تصادف نمي‌كني. همان چند باري هم كه محمد تصادف كرد به خاطر اين بود چيزي نبود حواس‌اش را پرت كند. حتا سرش را هم نمي‌خاراند. همين مي‌شود باعث تصادفات. حالا اين محسورات بيايند كنترل نا محسوس بگذارند. اگر آمار تصادفات كم شد!
كنترل فقط هاست. اين همان هاست خودمان نيست ها. واقعن اسم‌اش هاست است. خوب چه مي‌شود كرد, هاست بالاخره. (اين دومي هاست خودمان بود) اندر مزاياي اين كنترل هاست همين بس كه تمامن ايراني منش است. از آن كنترل‌ها كه هر از گاهي به دلايل كاملن عشقي و رمانتيك از كار كردن تفره مي‌رود و بايد بگذاري كمي كله‌اش باد بخورد تا درست شود. جان شما نباشد جان همين وحشي، مني كه اين حالت‌ها را خيلي خوب از سر گذرانده‌ام خيلي حال مي‌كنم با اين كنترل هاست. حتا يك بار آهنگ نوستالژيك جان ويليامز را زدم توي فلش ديسك، گذاشتم توي رم ريدر كنترل، آل لاه كيمي درست شد.
حالا اين ها زيادي شخصي شد. داشتم از نوستالژي مي‌گفتم. نوستالژي....
در اين هنگام يك شير پاك خورده‌اي به گوشي تك زنگ مرحمت فرمود و الباقي بدون سيو به فاك فنا رفت.

2008-02-23T23:42:00.002+03:30

2008-01-27T17:02:00.000+03:30

پس از كوشش فراوان براي وقايع شب اخير پست مناسبي جور نشد. دست‌كم يه خورده دل‌امو با خبر مرگ خيالي تو خوش كردم.

2008-01-25T17:02:00.000+03:30

دي‌شب مردي كشف كردم كه مي‌گويد يهوديان قومي فريب‌كار و دروغ‌گو هستند كه -به دليلي كه من نمي‌فهمم- «يك تاريخ» ساخته‌اند. اما تنها مدرك ايشان كه نام‌اش را كسي جز ايشان شنيده باشد همان تورات قوم جهود است!
بماند كه يقين دارم ايشان همان‌قدر تورات خوانده‌اند كه سزار انجيل مي‌خواند.

2008-01-18T13:57:00.000+03:30

دو سه هفته است اين فكر لعنتي افتاده به جان‌ام. به همان لذتي فكر مي‌كنم كه هفته‌ها با يك خودكار بيك مي‌نوشتم و تمام سعي‌ام را مي‌كردم كه گم‌اش نكنم و وقتي تمام مي‌شد و آخرين كلمات را به جاي نوشتن روي كاغذ حك مي‌كرد، لذتي آني مي‌بردم كه اين خودكار را با سعي و تلاش فراوان، از اول تا آخر نوشتم و تمام‌اش كردم. بلافاصله همين فكر لعنتي اين دو سه هفته به جان‌ام مي‌افتاد كه چي؟ مگر قرار است جايزه بدهند؟ مگر چيز رستم را شكستي؟ تمام شد كه شد. برو سراغ يكي از هزارتا خودكار نميه‌كاره كه نمي‌داني از كجا پيدا كرده‌اي و نمي‌داني قرار است كجا گم‌اش كني. آن هم مي‌نويسد. تو هم كه چيزي مي‌خواهي كه بنويسد. دندت نرم. برو بنويس. حالا با اين ضد حال، نوشتن هم حتمن سراغ‌ات مي‌آيد!
دو سه هفته است مدام در اين ضد حالي مانده‌ام. كارم، كار من نيست. من پول مي‌خواهم و اين كار هم پول مي‌دهد. دندت نرم برو كار كن. اما به خدا حال نمي‌دهد نوشتن با اين خودكار. خودم هم درد خودم را نمي‌دانم. تجربه‌ي جديدي است. قيافه‌ي آن رفيق را گرفته‌ام كه هيچ ايده‌اي نداشت.

2007-12-30T12:05:00.000+03:30

«مادرش هميشه مي‌گفت كه در بچه‌گي مثل قاطر كله‌شق بوده و در عين حال خيلي هم با واقعيت كاري نداشته و اين دو صفت براي زن جواني كه جهيزيه ندارد اصلن خوب نيست. به‌خصوص اگر رفتارش خيلي سرد يا معصومانه هم نباشد.»
اين شاه‌كار يك مترجم نيست؟

2007-12-24T16:45:00.000+03:30

روزگاري از همه مي‌دزديدم تا به تو بدهم. مرا ببخش. من خالص‌ترين حس تمام اين 98 سال را بي‌تو تجربه كردم. بعد از آن، حتا كلمه‌يي جز "خداحافظ" نشنيدم و جز "به‌سلامت" نگفتم. در دل گفتم: به اميد ديدار. اميد واهي ديدار. با حسي كه حتا تو هم به من نمي‌دادي. مرا ببخش؛ اما فقط تو مي‌تواني بفهمي. به خيال‌اش حس مرا از شنيدن آهنگ "آيريليق" مي‌فهمد و من آن‌قدر مست كه حتا خود تو را مرور مي‌كردم وقتي سرما را در كف دست‌‌ام حس مي‌كردم.
براي‌ام دست تكان بده. اين هم روزگار جديدي است.

2007-12-19T14:43:00.000+03:30

روي نيمکت چوبي نشسته‌ام. ديروز برف باريده و امروز دنيا يخ زده است. با اين کلاه مشکي، وقتي خم مي‌شوم تا سيگار را زير پا له کنم، شال بلند سبزم از دو طرف به زمين مي‌رسد. صداي خرد شدن يخ زير پا مي‌آيد. صداي من نيست. سر که بر مي‌گردانم دخترک کوچکي است با شال بلند صورتي و کلاه صورتي که دل‌اش خواسته نگاه‌اش کنم. لبخند جانانه‌اي مي‌زنم. از همان بچه خرکن‌ها. روي‌اش نمي‌شود نگاه‌اش را ادامه دهد. چنگ مي‌اندازد به چادر مادرش. مي‌دانم زير چشمي هنوز نگاه‌ام مي‌کند. سرم را پايين مي‌اندازم و دست به پيشاني‌ام مي‌گذارم. برف‌هاي زير پاي‌ام را خرد مي‌کنم. چند لحظه که مي‌گذرد باز صداي‌ام مي‌کند. همان طور که نشسته‌ام سر بر مي‌گردانم طرف‌اش. سرش را کج مي‌کند تا کجکي نگاه‌ام کند. حالا فقط من و او توي اين دنيا راست هستيم همه چيز کج شده است. موفق شدم. مسخ‌اش کردم. حالا هر کاري بکنم مثل طوطي تکرارش مي‌کند. دست تکان مي‌دهم. دستکش رنگارنگ‌اش را از چادر مادرش ول مي‌کند و براي‌ام دست تکان مي‌دهد. با لبخند چشمک مي‌زنم. درست مثل من لبخند مي‌زند و به خيال خودش چشمک مي‌زند. اما هر دو تا چشم‌اش را مي‌بندد. مي‌خندم و ناخودآگاه کمر راست مي‌کنم. واي من هم برای‌اش کج شدم. اين هم پريد. چنگ به چادر مادرش مي‌اندازد و هر چه منتظر مي‌شوم ديگر صداي‌ام نمي‌کند.

2007-11-26T11:58:00.000+03:30

این روزهای‌ام عالمی دارد. نه من نه کس دیگری نمی‌فهمد کی صبح می‌شود و کی شب جز ساعت گوشی موبایل N11 که شماره‌های‌اش پاک شده است. پدرم هزاربار گفته عوض‌اش کن. زشت است. شاید کسی خواست با گوشی تو شماره بگیرد. می‌گویم پدر جان این روزها همه یک ایرانسل دارند و یک دولتی، کی به موبایل من کار دارد؟! می‌گوید چه می‌دانم کارگری، بنایی مکانیکی هر چی. و من به این فکر می‌کنم که روزی نه هزار تومان درآمد دارم و بنا روزی سی هزار. مکانیک هم صدایم می‌زند: « موهندیس! زهمت ده ها! آلن آچاری نومره بش دا ور منه» و من مثل گوسفند مادر مرده به جعبه آچارها نگاه می‌کنم که ریز و درشت چیذه شده‌اند. نمره پنج را بر می‌دارم و نمره چهار و شش را هم توی جیبم می‌گذارم که اگر دبه درآورد ضایع نشوم.
زیادی تند رفتم. این قدرها هم بد نیست. شاید در روز دو یا حتا سه ساعت امید دارم. امید به آینده. آخر عاقبت‌مان نباید بد باشد. اول هر کاری سخت است. راه و چاه را که یاد بگیری از دوچرخه سازی می‌رسی به بستنی رومیکای وحید. خدا می‌داند. بیش‌تر از همه این عذاب‌ام می‌دهد که دور شده‌ام از باغ. آی ام نات این دِ گاردن. برای این‌که هنوز هم دل‌ام گرم باشد که زیاد هم از باغ دور نشده‌ام. موج‌های ویجینیا ولف را کنار بالش‌ام می‌گذارم. جینی می‌گوید: « روزهای تقویم را می‌کَنم و مچاله می‌کنم. تمام ماه آپریل و جون و بیست و پنج روز از جولای را مچاله کرده‌ام. تنها مانده پنج روز. شش روز دیگر ساعت هفت و بیست و پنج دقیقه روی سکوی ایستگاه ایستاده‌ام».
همین است.من هردمبیل درس خوانده‌ام و هردمبیل کار می‌کنم تا هر دمبیل بهم پول بدهند تا هردمبیل خرج کنم تا هردمبیل زندگی کنم. این روزهای‌ام عالمی دارد.

2007-11-20T21:03:00.000+03:30

تنگ است بر او هر هفت فلك
چون مي‌رود او در پيرهن‌ام
بله آقا سينا؛ شر كه هيچي، حبس‌تو مي‌كشم.

2007-11-18T15:52:00.000+03:30

تلخی نکند شیرین ذقنم
خالی نکند از می دهنم

لب کلام اکنون من همین است:
از ساغر او گیج است سرم
هم چنان گیج‌ام و دنیا دور سرم می‌چرخد. بیست و شش سال عمرم به کنار, این گیجی و منگی حالایم هم به کناری ذیگر.
خدایا بنازم آفریدن‌ات را. بنازم آفریده‌ات را.

2007-11-09T16:09:00.001+03:30

يك روز بهانه‌هاي‌مان را در سياهه‌ي غريبي نوشتم. بنزين آخرين آن‌ها خواهد بود.
مي‌دانم، خواندي و نيامدم. مي‌خوانم، بيا

2007-11-03T19:22:00.000+03:30

"سبز، تويي كه سبز مي‌خواهم‌ات"
قشنگ‌ترين آرزوي من براي تو. فووووت كن.

2007-10-23T09:05:00.000+03:30

رحمت بر پدر آن استاد سلماني تراش. انگار دست‌اش آمد داشت براي‌ام. همه‌اش بيست ماه پيش بود. آن موقع بر دختركاني عاشق بودم و امروز دختركاني بر من. آن موقع عشق سياه‌ام را سوت مي‌زدم. سگ و سوتك هم مي‌دانست عاشق عشوه‌هاي‌اش بودم. سرم را كه تراشيد، سبك شدم. كله‌ام هوا خورد. خودم هم هوا خوردم. مثل گاو غذا خوردم و پا كوبيدم، تا سردار خيلي خوب داد روز آخر. گرچه فيلم بود. از همان اول‌اش هم قرار همين بود كه روز آخر خيلي خوب بدهد.
از هجده ماه پيش دچار آن چنان روزمره‌گي شدم كه هر روز ساعت نه و نيم صبح، گلاب به روي‌تان، قضاي حاجت‌ام مي‌گيرد. هنوز آن روز ابري آذر ماه را فراموش نكرده‌ام كه ساعت نه و نيم شد و من هنوز اول خواهش‌هاي‌ام بود. او هم ناشتا جواب رد نامعلومي داد و من رسوب كردم با سنگ‌هايي در جيب به ته رودخانه اوز همراه با ويرجينيا ولف. و آن قدر خواندم و نوشتم و هزارتويي شدم تا گيج شدم و كلام‌ام منعقد مانده هنوز و محمد از آن ور دنيا مي‌گويد تو مگر ملتزم نيستي. ملتزم نه مشمول‌ام. مشمول وظيفه يا مشمول استعمال. مگر فرقي هم دارد؟ ويسنستون لايت كه از هفتصد به هزار رسيد، حقوق من هم اضافه شد. اين را هم مي‌گذارم به حساب دست خير استاد سلماني تراش. خدا را شكر شرمنده‌ي ريه‌هاي‌ام نشدم و باز هم مثل تراكتور وينستون لايت خوب كشيدم. هر از گاهي هم من و ساقي به هم ‌سازيديم و بنياد معده‌ام را بر‌ انداختيم. سر معده‌ام مي‌سوخت و داغ مهر توبه‌اي را روي دل‌ام مي‌گذاشت. تا چشم‌ام به مي مي‌افتاد، هوار مي‌زد: استاد عَلَم عَلَم! و من درست با همان لحن رضا ژيان جواب‌اش مي‌دادم: عَلَم عَلَم و درد وَرَم. زري كه نبود توي قلم. و شايد من هنوز هم نمي‌دانم كه ورم لوزالمعده دارم.
حالا كه يك دور خواندم خودم را جاي مخاطب گذاشتم، گفتم خوب مگر آزار داري خودت را آزار مي‌دهي. والله آزار نبود. همه كيف بود و صفا. گشنه‌ام بود. نان مي‌خواستم. بال برشته‌ي مرغ بود و جگر به سيخ كشيده‌ شده. كدام‌تان رد مي‌كنيد چنين مزه‌اي را تا من رد كنم. خوردم و نوشيدم و پروار شدم. حاجي واشنطن به گوسفند قرباني مي‌گفت زياد چريدي، زود پروار شدي، تقصير خودت بود. احمقانه‌ترين كار در نوشتن اين است كه خودت را جاي مخاطب بگذاري. مثل حالاي من كه آفتابه‌ي خالي دست‌ام مانده.
از حماقت نگويم كه به خودزني مي‌ماند. اما تا دل‌ام بخواهد از تحقير مي‌نويسم كه دم دست‌ترين احساس عالم است. خيلي راحت‌تر از اين‌كه احساس عشق يا شهوت يا لذت كنيم، احساس حقارت مي‌كنيم. خيلي از اوقات حتا تحقير نشده احساس حقارت مي‌كنيم. اما راست‌اش اين است كه از روزي كه چشم باز كرده‌ايم به‌همان فينگيلي گفته‌اند و مف دماغ‌مان را به رخ‌مان كشيده‌اند. اين دوران هم از اين احساس بي‌نصيب نماندم. اما تا زنده‌ام داغ يكي شان به دل‌ام مي‌ماند. آخر شايد شما ندانيد كه من تايپست سلطنتي خود مدير كل بودم. آن قدر از نيم فاصله‌هاي‌ام خوش‌اش مي‌آمد كه انگار سال‌هاست فاصله «مي» تا «باشد» عذاب‌اش داده است. از قضا يك روز كار فورس ماژوري به حقير داد. از شانس حقير، همان وقت كه ما تشريف داشتيم يكي از پول‌دار‌ترين افراد شمال غرب كشور كه آقاي انور نامي است و فاميل‌اش هم آدم را ياد فيلم جنگي مي‌اندازد، آمده بود ارواح رفته‌گان‌اش خيرات كند و مدرسه بسازد. من كه مي‌گويم پول شويي. شغل شريف اين عزيز، هم‌كاري با ياسر خان پسر پدرخوانده‌ي بزرگ است و مرز با حال‌تري از مرز مريوان براي پدرخوانده وجود ندارد. احتمال زياد سيكل هم ندارد. صاحب همين ما‌الشعير ايستك است. اگر فصل بعد هم استقلال تهران را بخرد و اسم‌اش را بگذارد استقلال مريوان اصلن تعجب نمي‌كنم. نه از دارايي او نه از بي‌پدر و مادر بودن فوتبال ايران. وقتي بي ‌ام و ايكس- فايو‌اش را توي حياط اداره گذاشت، رفتيم و دماغ‌مان را چسبانديم به شيشه‌هاي‌اش كه توي‌اش را ببينيم. اما خودتان كه مي‌دانيد اين جا به اين آدم‌ها كه دزد نمي‌گويند. اين ها زرنگ‌اند و با هوش و خير و مدرسه‌ساز. من و پدر و مادر دبيرم دزديم. القصه، سلطان آن روز اگر بگويم دل‌اش مي‌خواست من را به جاي گوسفند قرباني جلو پاي انور خان ذبح كند زياد دروغ نگفته‌ام. جسمي نكرد. اما روح‌ام را گوش تا گوش بريد و خون‌ام را به كف پاي‌اش سُراند.
راستي به نظر شما درست است كه خون آدم را مي‌كِشد؟ شايد ما خونِ‌مان زيادي كِش داشت و در رفت و خورد توي چشم‌مان كه طاقت ديدن هم خوني‌هاي‌مان را نداريم. به خدا سخت است بيست و اندي سال داشته باشي و مجبور باشي توي خانه‌ي پدرت زندگي كني.
باز هم زندگي... سراسر كشش و دافعه... بي‌آغاز و بي‌انجام... بي‌هوده و پر معنا... سخت و شيرين... سختي تمام نشدني انقباض ماهيچه‌ها... اورگاسم.... شيريني آرامش انبساط‌شان... بازهم پرواز ذهن... ساختن آرزو‌هاي محال كه بزرگ‌ترين شاه‌كار خلق‌ات است و در عين بي‌هوده‌گي تنها دليل زنده بودن‌.
اين هم يك خداحافظ ديگر. سربازي با تمام خوشي و ناخوشي‌هاي‌اش تمام شد. من‌ام كه هم‌چنان محكوم‌ام به زندگي. ماركز نوشت زيستن براي بازگفتن.
حسين پناهي حق داشت:
سلام , خداحافظ
چيزی تازه اگر يافتيد
بر اين دو اضافه کنيد
تا بل
باز شود اين در گم شده بر ديوار.

-------------------------------
مهندسِ برقِ قدرتِ مجرد، فارغ‌التحصيل دانش‌گاه تبريز با سه مشروطي، قابليت انجام كار در شرايط سخت به شرط اينترنت پرسرعت، توانايي كار با كامپيوتر در حد خدا، آشنا به زبان كردي، فارسي، تركي، انگليسي، آلماني، و حالي كردن آدم‌هاي زبان نفهم، داراي كارت پايان خدمت با مُهر خيس، با حقوق مكفي براي خريد دو بوكس وينستون لايت خوب در يك ماه، كه قول مي‌دهد هم بچه‌ي خوبي باشد، هم عشق سياه ادبيات‌اش را سوت بزند، هم كم‌تر حرف بزند، اما قول نمي‌دهد كه صبح زودتر از نه بيدار شود، و داراي هزار امكانات جانبي ديگر روي دست‌ ننه باباي‌اش مانده. خريدار بوديد تماس بگيريد.

2007-10-15T11:13:00.000+03:30

دل‌ام از تمام چيزهايي كه مي‌خوانم و مي‌نويسم گرفته است. حقيقت‌ها را با صدمن عسل هم نمي‌شود خورد. شرمنده‌گي‌ها را نيز.

2007-10-09T23:52:00.001+03:30

دات مي‌زنمااااااااا
ديگه از دست كي؟

قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ

2007-10-05T21:01:00.000+03:30

گاهي به هم "نيازمان" مي‌شود و ايشان سيب‌زميني‌ترين را دوست دارند.
«با پشندي راحت‌تريد يا مورِن؟»
هر جور كه راحت‌تر باشم مجبوري پسند كني. در مواقعي غير از آن گاهي همان سرِ پياز به‌تر از تمام ميوه‌هاي باغ حسن است.
تازه مادرت هم دو به شك نمي‌شود كه اين همان است و جن‌زده شده يا ديگري است كه به ساز هر كس نمي‌رقصد.
نور به قبر پلنگ‌اش ببارد كه در مقابل ديده‌گان همه داد زد: من گاوم. ماااااااااا
نرغال مي‌گفت: زمان كولي گرفتن ما و ما رسيده‌است، بي‌زحمت دولا شويد.

2007-10-04T10:29:00.000+03:30

اسیر کلیدی که به آن در را بسته‌یی نیستم. تا تو برگردی تمام خطوط این دیوارها را از حفظ شده‌ام. می‌ماند اثر انگشتان‌ات.

2007-10-02T00:36:00.000+03:30

O.S.Y.M
دخترم مي‌گويد: از اين زنده‌گي يك‌نواخت بي‌هيجان مزخرف خسته شدم. گُه بگيرن اين مملكت رو كه هيچي به‌جاش نيست. نه كارش، نه درس‌اش، نه تفريح‌اش

2007-09-28T22:34:00.001+03:30

داشتم به اين فكر مي‌كردم كه به كسي چه ربطي دارد كه دليل من يك عشق تازه‌ دارم يا يك درد كهنه كه درمان‌اش خراب كردن روزهاي نيامده‌ي يك موجود بي‌احتياط است.
يا به كسي چه ربطي دارد كه من به خودم فكر مي‌كنم يا جاي ديگران تصميم مي‌گيرم؟ من قرباني حماقت ديگران‌ام.
يا به كسي چه ربطي دارد كه با ماشين امانتي كسي گردش مي‌روم كه دل‌اش براي عمري كه با امثال من هدر كرده تنگ مي‌شود.
به آخرين آدم دنيا گفتم. حالا هم داد مي‌زنم. وقتي آن روز اصرار مي‌كرد آن‌جا بنشيند، خوب مي‌دانست زير چشمان‌اش نوشته است: اجسام از آن‌چه در آينه مي‌بينيد به شما نزديك‌ترند. حالا من نزديك‌تر از هميشه‌ام و دورتر از عصر 15 رمضان‌المبارك.
"هيچ چيز عوض نشده‌است. اين اتفاق يك‌بار در زنده‌گي هر آدمي مي‌افتد. نمي‌دانستي؟"

2007-09-28T22:08:00.000+03:30

صبح: گوش من پر از اين حرف‌ها است.
شب: الو! سلام. حق با تو نبود. ديگه كار از كار گذشته. مي‌خواستي يه كم جدي بگيري.
قاف تويي مسکن سيمرغ را
شمع تويي جان چو پروانه را
بازنده‌ي تمام اين بازي‌ها يك نفر بود. آن‌كه از همه يارتر است.

2007-09-27T11:54:00.000+03:30

هوس كرده‌ام آن گيجي و منگي لحظه‌اي كه از خواب بيدار مي‌شدم و نمي‌دانستم اين‌جا كجاست.
عق‌ام مي‌گيرد از بس كه از كله صبح خودم را به خواب مي‌زنم و ثانيه‌ها تا ساعت 7 مي‌شمارم.
هوس كرده‌ام آن رعشه را وقتي كه مثانه انباشته شده را خالي مي‌كني. همان وقت كه كف دست تير مي‌كشد تا توي شكم.
اعق‌ام مي‌گيرد از پيش‌بيني‌هاي مضطربانه در مسير توالت‌هاي ترمينال.
هوس كرده‌ام شما را.
عق‌ام مي‌گيرد از اين‌ها.

2007-09-14T03:21:00.000+03:30

ام‌شب هفده ساله شدم. آن روزها خواهر نداشتم كه به فريادم برسد.
يك روز گفت: تو يه كم شبيه فرهادي. مي‌دوني كه منظورم كدوم فرهاده؟
و يك روز كه خيلي نزديك است، براي‌اش نقش يك لات سر به هواي مؤدب را بازي خواهم كرد. نقش خودم را. بي‌گمان موفق خواهم‌شد. به‌شرطي كه كسي از منطقي كه حكم به محكوميت من خواهد داد حرفي نزند.

2007-09-08T17:28:00.000+03:30

ای بخت سرکش تنگ‌اش به بر کش
گـه جام زر کش، گه لعل دل‌خواه

جانا چـه گویم شرح فراق‌ات
چشـمی و صد نم، جانی و صد آه

آيين تقوي ما نيز دانيم
ليكن چه چاره با بخت گمراه

ما شيخ و واعظ كم‌تر شناسيم
يا جام باده، يا قصه كوتاه

شمع فراق‌ات
اشكي و صد نم
جاني و صد آه

--------------------------

حافظ

2007-09-01T20:07:00.000+03:30

اين بار صداي‌اش را واضح‌تر مي‌شنوم:
دار و ندار من تويي، اهل سخا نمي‌شوم
پاک‌ات کرده‌ام؛ تا ابد.

مثل حبس ابد

2007-08-11T18:38:00.000+03:30

1. هيچ مي‌دانستي وقتي ايمان‌ات را به نامه‌هايي كه پشت سر هم براي‌ات مي‌فرستادم از دست دادي، ادبيات‌ام را گم كردم؟ طرف تا فهميد ديگر نوشتن كار من نبوده و نخواهد بود گفت: به گمان‌ام تو حواس‌ات اين‌جا نيست. ملاحظه‌ي هر دومان را كرد. فقط او مي‌دانست چه مي‌گذرد يا به قول خودت از اول هم همه چيز بهانه بود. مدت‌ها بعد يكي ديگر در كمال محبت گفت: سبك پراكنده‌نويسي تو را دوست دارم. كدام قلم؟
2. كابوس مخوفي كه مي‌ديدم با صداي زنگ تلفن ناقص مي‌ماند. وقتي مي‌آيد، در اولين كلمات‌اش كه به درد من بخورد، فيلمي تعريف مي‌كند كه ادامه‌ي خواب من است؛ شايد هم خواب من ادامه‌ي فيلمي كه او ناقص‌اش را ديده.
3. من به چشمان خود ديدم كه او از دهان خر داخل شده و از ماتحت‌اش به درآمد.
4. مردم حق دارند به توقع باور كردن بعضي چيزها بخندند. دست‌كم در دل‌شان. به‌خدا كه من هم از خيل همان مردم محسوب مي‌شوم.
5. فقط به اندازه‌ي دوباره ديدن همان خطوط با چشمان بسته فرصت داد. من مي‌خندم به بهت خودم و تو مي‌خندي به استيصال پيرمرد هميشه قلندري كه هنوز نمي‌داند گوش‌واره‌هايي كه حكم «بچه‌خركُن» دارند، گوش طفلان را سنگين‌تر مي‌كنند. بگذار همه بفهمند كه ديگر چيزي براي ‌ترسيدن وجود ندارد، نه اين‌كه تو دل و جرأت‌دار شده‌اي.
6. مي‌داني از كي نتوانسته‌ايم به يك موضوع واحد بخنديم؟ اين يعني بند 7.
7. به سال‌مرگ نزديك مي‌شويم؛ عميقن متأسف‌ام.
8. در وصف خنده‌هاي معكوس‌ات گفته‌است: wizardry. مي‌داني كه من نگفته‌ام. اين همه نيستي!
9. پاي‌اش مي‌شكست و چند ماهي صبر مي‌كرد تا عمر روزگار شيرينِ معلق‌‌مان رُند شود.
10. بدرود خاوير، روزهاي قشنگي است. كاش در چنين روزهايي صاحب دست‌خط را كشف نمي‌كردم كه منبع را هم قيد نكرده‌بود‌. تقصيري ندارد، از هيچ قيدي خوش‌اش نمي‌آمد. لعنت به هر چهار ضلع اين مثلث بي‌گوشه كه پنج‌ام‌اش من باشم.
11. حوصله‌ي آدم جديد ندارم. لينك اين‌جا را هم حتمن براي همه off مي‌گذارم تا ببيند و بداند كه ... مرگ من تو يكي بكش بيرون.
12. اگر رفتم دست نوشته‌هاي‌ام را خوب نگه‌دار. اگر هم تو رفتي، با من. گذشته‌ام را عوض مي‌كند تا من يك خيانت‌كار صادق باشم. اصلن براي‌ات‌ فرقي هم مي‌كند؟ آن‌وقت بنشين و قضاوت كن: از تو مي‌آيد آن‌چه كه من‌ام؟؟
پسرم را كه ديگر فراموش نكرده‌اي؟ ام‌سال مدرسه مي‌رود. همان مدرسه‌اي را براي‌اش انتخاب كرده‌ام كه معلم كلاس پنجم‌اش عاشق‌ات بود.
نهفتن ندارد، جگرم مي‌سوزد! به‌ويژه با اين تابلوي نقاشي و خوش‌نويسي مخلوط كه پيش‌كش تو است:
ای باد شاخهها را در رقص اندرآور
بر ياد آن که روزی بر وصل ميوزيدي

براي توبو، كوهي در ژاپن

2007-08-08T18:19:00.000+03:30

براي كسي كه هنوز آن‌قدر افكارش پاك مانده كه بتواند به كسي اعتماد كند و به يادم بياورد كه سال‌ها است كه آن‌قدر پيچيده شده‌ام كه حتا به كلماتي كه از ذهن‌ام خارج مي‌شوند اعتماد ندارم. به من مي‌گويد پيرمرد و من باور مي‌كنم همين چند سال كه از او بزرگ‌تر هستم روزگار آن چنان روي منقل اين‌ور و آن ورمان كرده كه حسابي كباب شده‌ايم و راه و رسم شيدايي از خاطرمان رفته.
براي كسي كه به او گفتم من را نمي‌شناسي و نمي‌دانم اين اعتماد به نفس را كي و كجا كسب كرده‌ام كه كسي را دعوت كنم به شناختن‌‌ام گو اين كه در اين پيچيده‌گي هيچ چيز نيست براي آشنايي. هيچ. من هنوز آن‌قدر آشفته‌ام كه باور مي‌كنم از جنگ جهاني دوم تا امروز سرباز بوده‌ام و زندگي من روزي به فرمان هيتلر در پشت دروازه‌هاي سن‌پترزبورگ پايان مي‌يابد، بدون آن كه ذره‌اي زنده بوده باشم.
مي‌گويد دل‌ام را شكستي، و من را مي‌برد به پار و اندي سال قبل كه دل‌ام از انبساط و انقباض‌هاي مداوم روزي تركيد. شايد هم دل نبود اما انفجاري بود كه هنوز هم هرازگاهي دود‌اش از سينه‌ام برمي‌آيد، حتا وقتي كه سيگار نمي‌كشم.
(دود برآمد، باقي‌اش بماند براي بعد. نمي‌خواهم از پشت شيشه‌ي دودي من را ببيني)

2007-07-30T17:42:00.000+03:30

يادش به‌خير كه مي‌گفت مولانا در جكوزي ...
مولانا هم حال‌اش بد است. با ديوان كبيرش فال گرفته‌ام، بعد از اين‌همه روز و ماه و سال مي‌گويد: چه دانستم كه اين سودا مرا زين‌سان كند مجنون! اگر در دست‌رس‌ام بود مي‌پرسيدم: يا شيخ! قبله كدام سمت است؟ و اكنون كه نيست مي‌پرسم: شرط اول قدم آن است كه مجنون باشي؟؟

2007-07-29T08:16:00.000+03:30

دو روز خواب طولاني براي اين كه چشم‌ات به چشم كسي نيفتد تا مبادا بفهمد كه هنوز آن قدر بچه‌اي كه هنوز هم گريه مي‌كني، بي‌خواب‌ات مي‌كند. مي‌خواهي جايي را كه حالا از آن عبور مي‌كند تصور كني. بايد جايي روي اقيانوس آرام باشد، اما كجا؟ مگر گردنه‌ي آوج است كه بتواني تصور كني؟ مگر كوه‌هاي ميانه را مي‌خواهي تصور كني؟ از دور صداي كوبيدن چكش بر آهن سرد مي‌آيد. انگار كسي نصفه شبي تيرآهن راست مي‌كند. متناوب و با فاصله چكش مي‌زند.
روي زمين پشت بام مي‌نشينم و سر به هوا سيگاري روشن مي‌كنم. مثل هر شب دل‌ام به انتظار پديده‌هاي آسترونومي است. ام‌شب هم هيچ خبري نيست. جز چند هواپيماي چشمك‌زن كه از شمال مي‌آيند و به جنوب مي‌روند. كاش كسي بود تا بحث‌مان مي‌شد كه اين هواپيماها از كجا مي‌آيند و به كجا مي‌روند. من كه دل‌ام نمي‌خواهد مسافرهاي‌اش عرب باشند، اصرار كنم كه از روسيه مي‌آيند و قرار است بروند اسپانيا. و آن قدر اصرار كنم تا خودم هم باورم شود و هر دوي‌مان يادمان برود عزيزي داريم سفر كرده كه حالا بايد روي اقيانوس آرام باشد. اما نه. ديگر حال و هواي دفاع كردن از حرف‌هاي مفت‌ام را ندارم. مخصوصن از وقتي كه آن لعنتي گفت « باشد! هر چه تو بگويي». حالا اثبات حرف مفت به بهانه‌ي فراموش كردن اصل كاري به درك، اصلن حس‌اش نيست كه خودم را براي كسي اثبات كنم. هر وقت موقعيتي پيش مي‌آيد براي اثبات وجود، احساس مي‌كنم شبيه همان پيرمردي شده‌ام كه آمده بود داروخانه تا لوازم و ادوات بخرد، آن هم از نوع خار دار. حس حال به هم زني دارد نگاه‌هاي فروشنده‌ي داروخانه. فاصله‌ي بين ضربه‌هاي چكش طولاني‌تر شده. اما صدا توي فلز تاب مي‌خورد. توي مغز من هم.

لابد error converting date

2007-07-23T19:36:00.000+03:30

وقتي مي‌خواهم‌اش نيست. عذرش را به چند كلمه بيان مي‌كند كه مي‌داند بيان نكند هم فرقي ندارد. از دست بعضي‌ها هرگز نمي‌توان دل‌گير نبود.
حال سؤال اين است: چرا مي‌خواستم‌اش؟ و جواب اين‌كه: چون بايد هميشه درست همين‌جا باشد. چرا؟؟

2007-07-10T08:08:00.000+03:30

Error converting date.

2007-07-08T19:18:00.000+03:30

دقيقن نمي‌دانم چند ساله‌ام، اما براي دومين بار در زنده‌گي‌ام يك انسان واقعي كشف كرده‌ام. واقعن حرف مرا مي‌فهمد و من از اين در عجب‌ام كه بدون هيچ زبان مشترك چه‌گونه ممكن است. حيف كه اين هم موقتي است.

2007-07-04T18:14:00.000+03:30

2007-07-02T10:46:00.000+03:30

مي‌گويند هر كه بام‌اش بيش، برف‌اش بيش‌تر. نگون بختي را دريابيد كه چله‌ي تابستان بر فراز بامي كه نيست چنان برفي ببارد كه سنگيني‌اش هر پرنده‌يي را هم خبر كند. به هر زباني كه مي‌دانم‌اش گفتم كه تسليم شده‌ام و خطري ندارم. اما نگفته‌ام كه يوم‌الحساب ما عن‌قريب دررسد و من تمام زورم را براي آن روز نگه‌داشته‌ام. چه ارحم‌الراحمين باشي و جبار قهار، خودت خواسته‌اي. خودت مي‌داني وقتي در ارزش چيزي ذره‌يي شك كنم، تا روز يقين با آن مقابله مي‌كنم.

2007-06-27T13:29:00.000+03:30

شيوه‌‌ي نوشين لبان چهره نشان دادن است
پيشه‌ي اهل نظر ديدن و جان دادن است

New life

2007-05-31T11:02:00.000+03:30

زندگي نو- اورهان پاموك- ترجمه ارسلان فصيحي-انتشارات ققنوس

اول تا آخر كتاب صحبت در مورد كتاب جادويي‌اي است كه جانان به زور عشق به خورد پسرك خوش طينتي به نام عثمان مي‌دهد. كتاب از يك زندگي نو حرف مي‌زند كه زندگي خواننده‌هايش را دگرگون مي‌كند. عثمان همراه جانان‌اش با اتوبوس سراسر تركيه را براي پيدا كردن زندگي نو و ديدن فرشته طي مي‌كند. قسمت زيباي قصه جايي است كه عثمان، محمد را كه محبوب جانان است، درست مثل پشه‌اي كه بارها سعي كرده بود توي اتاق جانان بكشد و موفق نمي‌شد، به قتل برساند و مطمئن باشد كه خون شيرين جانان است كه از بدن پشه موذي رو خط عشق كف دست‌اش به جا مي‌ماند.
خواندن زندگي نو براي كساني كه زياد با اتوبوس سفر كرده‌اند و به ويژه براي كساني كه در اتوبوس تصادف كرده‌اند شديدن توصيه مي‌شود.
صحنه‌هاي تصادم اتوبوس تعاوني 5، وقتي خودم روي صندلي شماره سيزده بودم، بارها و بارها تصور مي‌كردم. هميشه يك لحظه قبل از تصادم را گم مي‌كردم. هيچ وقت به يادم نيامد آن لحظه چه پيش آمد. تا زندگي نو را خواندم.

2007-05-25T19:41:00.001+03:30

خيلي موضوع مهمي نيست ولي گاهي مسايل کوچک خودشان را بزرگ جلوه مي‌دهند. اين نوشته هم مثل خيلي چيزهاي ديگر در رديف امثال جسد چه گوارا قرار دارد. چون غفلتن سر از خاك بيرون آورده‌است. من اين متن را روي يک کاغذ ميان يادداشت‌هاي دوران ادعا کشف کرده‌ام. دست خط طرف کمي آشنا مي‌زند ولي حافظه‌ي من هم مثل تمام حواس ديگرم لنگ مي‌زند. از کسي که مي‌داند اين نوشته از آن چه کسي است يا به‌تر بگويم چه كسي مخ‌اش را اين‌جوري فين كرده‌است، خاهش مي‌کنم هر جور که راحت است مرا راه‌نمايي کند. ممنون خواهم شد.
«آدم‌ها يك دسته بيش‌تر نيستند، آن‌هايي كه اواخر بهار به خواب تابستاني مي‌روند و وقتي بيدار مي‌شوند كه هيچ خاله خرسه‌اي براي رفاقت بيدار نباشد جز چند تايي كه شغل شريف‌شان ايجاب مي‌كند»

پاس

2007-05-22T12:06:00.000+03:30

اولين باري كه فوتبال بازي كردم، تا توپ به پاي‌ام ‌رسيد، فرياد مي‌زدند: «اين جا‌ام! پاس بده»
اولين باري كه نمره‌ي درس‌هاي دانش‌گاه را پشت پنجره‌ها ديدم، پرسيدند: « پاس كردي؟»
يك سال و سه ماه پيش بود. نصفه شب يكي با كلاه و اوركت از خواب بيدارم كرد: « كد 12! پاشو پاسُ تحويل بگير»
هر روز دير مي‌رسم اداره. دربان مي‌پرسد: «پاس گرفتي؟»
آخرش نفهميدم پاس دادني است، گرفتني است، كردني است يا شدني؟
به گمان‌ام، آينده همه چيز را روشن خواهد كرد.

در شهر

2007-05-11T15:39:00.000+03:30

من ...
همه چيز و همه كس بود غير از دانيال نبي. هميشه خدا يه پاي بساط لنگ است.
اما اين بار دو پاي‌اش لَنگ بود. به جان وحيد ...
پي‌گيري لازم است

2007-05-06T10:55:00.000+03:30

اي سگ قصاب هجر خون مرا خوش بليس
زان كه نيرزد كنون خون رهي يك لكيس

گنج نهان دو كون پيش رخ‌اش يك جو است
بهر لكيسي دلا سرد بود اين مكيس

عاشقي اين صنم و آنگه ترس كسي؟!
يك دم و يك رنگ باش،عاشق و آنگاه پيس؟!

اي دل شكرستان از نمك‌اش شور كن
آب ز كوثر بخور، خاك در او بليس

زود بشو لوح را زابجد اين كاف و نون
آنگه اي دل برو نقطه‌ي خال‌اش نويس

اي حسدِ موج زنِ بحر سياه آمدي؟
خشت گِل تيره‌اي زآب جهنم بخيس

شمس حق و دين كشيدتيغ برون از نيام
اي خرد دوك سار، تار خيالي بريس

-----------------------------
غزل 1213 مولانا، تصحيح استاد فروزانفر

جان تو بگو، فدا كنم

2007-05-02T20:07:00.000+03:30

براي ني‌ني:
از همه گر رها شوم، از تو جدا نمي‌شوم
تا تو زمين سجده‌اي، سر به هوا نمي‌شوم

2007-04-24T10:33:00.000+03:30

بعد از يك سال من اسم همه را ياد گرفتم. اما آن ها هنوز من را چاره...خواه...چاره...طلب...چاره...پيما صدا مي‌زنند. حالا ديگر با هر كدام‌شان شوخي‌هاي مخصوص به خودشان را دارم. حالا خوب مي‌دانم چه كسي دي‌شب مست بوده، چه كسي پاي بافور و مهم‌تر از همه اين كه مي‌دانم چه كسي امروز راپورت‌ها به آقاي عين مي‌دهد. يك سال وقت زيادي است به خدا.

171=366-537
اي خدا نبود 171 روز

درود بر شرف رضا قاسمي

2007-04-09T10:33:00.000+03:30

تازه‌ترين رمان رضا قاسمي به نام وردي كه بره‌ها مي‌خوانند را از دوات بخوانيد
اگر نمی توانيد از فيلترينگ عبور کنيد با آدرس زير تماس بگيريد تا کتاب بوسيله ايميل برای شما فرستاده شود : ghassemi3@aol.com

2007-04-07T14:04:00.000+03:30

تمام چيزهايي را كه دوست داشت‌ام، دانه به دانه از من گرفت. اول از همان لاك گل بِهي رنگ‌اش شروع كرد. بعد دست‌هاي گِلي‌اش را پاك كرد، كم كم مهرباني را هم كنار گذاشت. دل‌ام به كِركِر خنده‌هاي‌اش خوش بود، كه آن را هم از من دريغ كرد. نشسته بود روبه من و من پشت‌ام به آتش بود و داشتم آتش را از توي مردمك چشم‌هاي‌اش نگاه مي‌كردم. از سگ‌ها حرف مي‌زد و اين كه سگ‌هاي‌اش پسربچه‌ دوست‌داشته‌اند و اين كه هر وقت چشم‌شان به پسر بچه مي‌افتاد شروع مي‌كردند به له‌له زدن. حالا كجاست كه ببيند كه من هم درست مثل سگ‌هاي‌اش به له له افتاده‌ام. كجا رفت آن آزادي و بي‌قيدي كه داشتم؟ مگر مادر مرا آزاد و رها نزاييد؟ كي بود كه خودم را گرفتار كردم؟ اصلن همه‌ي اين‌ها به كنار، چرا هميشه دنبال دو دوتا چهارتا كردن بوده‌ام؟ كله‌ي بي‌صاحب مانده‌ام مدام پي اين است كه بداند كجا سود كرد، كجا زيان كرد. كجا نبايد حرف مي‌زد، كجا نبايد مي‌شنيد. با تمام قوا نقشه مي‌كشيد تا هر از گاهي ديوانه‌بازي بي‌خطري از خودم نشان بدهم و بگويم به خدا ما هم ديوانه‌ايم. لعنت بر شرف‌ام كه اسم ديوانه را بر موجودي حساب‌گر و سياس گذاشت‌ام. لعنت بر من، كه آزاد آفريده شدم و خودم را بند كشيدم. حالا مثل سگ له‌له مي‌زنم. آن هم نه از آن سگ‌هايي كه پسربچه‌‌ها را دوست دارند.
حالا ديگر هيچ چيز براي دوست‌داشتن نمانده. تكه‌ پاره‌هاي خاطرات هم كه درون مغزم جولان مي‌دادند، آهسته آهسته پاك ‌كردم. امروز صبح به نظرم آمد كه يك حيوان آزادم.

پست اول چون نهد معمار كج ...

2007-03-25T16:11:00.000+03:30

به من مي‌گن نه ... خودشون بهش سلام مي‌رسونن. به اين يكي ديگه راضي نيستم.